236 *bʰerǵʰ-, Brahman, Brahma, Flamen, Fortis, Force, Berg, Burg, Borough, Bury i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni i słów

Brahma-Indian deity with four faces

…..

Najpierw aktualizacja 08/04/2020, a dopiero potem coś Pra-Słowiańskiego dla porównania.

https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awi%C4%99towit

Świętowit (połabskie: Svątevit; prawdop. od „święty” – dawniej tyle co „potężny” i „wit” – „pan”) – główne bóstwo czczone przez plemię  Słowian połabskich – Ranów, zamieszkujące na wyspie Rugii w grodzie Arkona. Relacja duńskiego kronikarza Saxo Gramatyka zawarta w dziele Gesta Danorum podaje, że w tamtejszej świątyni przedstawiać boga miał posąg olbrzymiej, antropomorficznej istoty o czterech twarzach. (…)

Nie będę jednak tego zagadnienia teraz rozwijał. Myślę, że kto miał coś zrozumieć, ten już zrozumiał…

W tym i kilku kolejnych wpisach zestawię trochę nowych danych, związanych z kolejnym źródłosłowem dla słów PoRT, FoRD, PRaH, itp. Nawiązuję tu do wpisów nr 235, 234, 233, 232 i wcześniejszych.

Na początku taka zagadka. Ktoś może wie, o jakim Pra-Słowiańskim słowie jest mowa poniżej?

Thought to be from Proto-Indo-European *bʰerǵʰos, from the root *bʰerǵʰ. However, the *g found in Slavic is not the expected outcome of PIE *ǵʰ, which would be *z. Therefore, the word may have been borrowed from another language, such as Germanic or a Venetic-Illyrian language.

Prawdopodobnie pochodzi z Proto-Indo-Europejskiego *bʰerǵʰos, z rdzenia *bʰerǵʰ. Jednak *g znalezione w słowiańskim nie jest oczekiwanym wynikiem PIE *ǵʰ, który byłaby *z. Dlatego słowo to mogło być zapożyczone z innego języka, takiego jak germański lub wenecko-iliryjski.

Zagadkę wyjaśnię w następnym wpisie, a teraz zadam jedno proste pytanie:

Widać ofitzjalnie odtfoszony dźwięk tzw. PIE tzw. miękkie *g’,.. i rzekomo również pierwotny dźwięk zapisywany znakiem h?

Jeśli widać, to proszę odnaleźć te dźwięki w poniższych przykładach, szczególnie w słowach tzw. atestowanych w najstarszych językach tzw. indo-europejskich. Dziwne, ponieważ jakoś poza słowami wziętymi z sanskrytu, no to jakoś ich nigdzie nie widać…

Tu trochę oszukałem. Tego tzw. miękkiego *g’, a szczególnie *g’h nie można przecież zobaczyć. To drugie rzekomo ofitzjalnie albo „połączyło” się z *g’, w językach tzw. centum, albo przeszło w dźwięk zapisywany znakiem Z, Z’, Z”, w językach  tzw. satem…

Tyle tylko że to, jak i ten przetłumaczony tekst powyżej, to zwyczajna bujda jest, co udowodnię w tym i następnych wpisach.

Dodatkowo widać wtórność dźwięków tzw. PIE e/o > indo-irańskie i inne a?

Widać, że sanskrycki BRaH+Ma był wcześniej BReG+Ma”, a nie np. BReJ/Z+Ma”?!!

Tymczasem twierdzę, że:

  • podstawa do odtfaszania dźwięków ofitzjalnie odtfaszanych jako np. *gʷʰ, *gʰ, *ǵʰ, itp, jest wtórne ubezdźwięcznienie, atestowane (czyli rzeczywiście występujące) tylko w sanskrycie, może to być zapisane jako: +H i G>H,

  • ofitzjalne odtfoszenia, jak np: *ǵ, *ǵʰ, *bʰerǵʰ, itp., podział na tzw. centum i satemteoria laryngalna, itp., czyli w sumie całe to ofitzjalne jęsukosnaftzfo, to jedno wielkie nielogiczne krętactwo,

  • pierwotna oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni i słów jest udowodnionym faktem.

Przypomnę jeszcze raz to:

https://en.wikipedia.org/wiki/Centum_and_satem_languages

Map showing the approximate extent of the centum (blue) and satem (red) areals. The origin of satemization according to von Bradke’s hypothesis is shown in darker red (marked as the range of the Sintashta/Abashevo/Srubna archaeological cultures), but that hypothesis is not accepted by the majority of linguists.

Centum and satem languages

Languages of the Indo-European family are classified as either centum languages or satem languages according to how the dorsal consonants (sounds of „K” and „G” type) of the reconstructed Proto-Indo-European language (PIE) developed.

An example of the different developments is provided by the words for „hundred” found in the early attested Indo-European languages. In centum languages, they typically began with a /k/ sound (Latin centum was pronounced with initial /k/), but in satem languages, they often began with /s/ (the example satem comes from the Avestan language of Zoroastrian scripture).

The table below shows the traditional reconstruction of the PIE dorsal consonants, with three series, but according to some more recent theories there may actually have been only two series or three series with different pronunciations from those traditionally ascribed.

In centum languages, the palatovelars, which included the initial consonant of the „hundred” root, merged with the plain velars. In satem languages, they remained distinct, and the labiovelars merged with the plain velars.[1]

*kʷ *gʷ *gʷʰ labiovelars Merged in satem languages
Merged in centum languages *k *g *gʰ plain velars
* *ǵ *ǵʰ palatovelars Assibilated in satem languages

The centum–satem division forms an isogloss in synchronic descriptions of Indo-European languages.

It is no longer thought that the Proto-Indo-European language split first into centum and satem branches from which all the centum and all the satem languages, respectively, would have derived.

Such a division is made particularly unlikely by the discovery that while the satem group lies generally to the east and the centum group to the west, the most eastward of the known IE language branches, Tocharian, is centum.[2] (…)

O tym tzw. miękkim */K‚ pisałem już też nie raz, ale tym razem nie będę się nad nim pastwił… 🙂

Inne tytuły tego wpisu:

236 Peys, Piasta, Pieścić, Pizda, Pięść, Pięć, Piędź, Pięta, Pętać i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni 31

236 Wtórnie ubezdźwięcznione liczebniki indogermańskie i ich wysokoenergetyczne PieRwotne PRa-Słowiańskie rdzenie, PieR+WS”y, PRW, PR 43

Czytaj dalej

235 Brodawka, Broda, Bródka, Podbródek, Brodacić, Brodacz, Brodaty i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni i słów

broda (1.2)

…..

Zacznę najpierw od nawiązania do danych, pochodzących głownie z trzech poprzednich wpisów nr 232, 233, 234.

Wg Mię istnieje związek znaczeniowy między słowami jak np. Bród / BRo’D, Brud / BRo’D, Broda / BRoDa, Brodawka / BRoD+aW+Ka, itp.,.. i Gród / GRo’D, czy Gruda / GRo’Da.

Wszystkie te słowa odwołują się do znaczenia czegoś, co jest na wierzchu czegoś lub wystaje jak np. Góra / Go’Ra, Garb / GaR+B, czy Grób / GR+o’B

Zwracam uwagę na pierwotną oboczność słów jak: Brodacić / BRoD+aC+iC’, Brodacz / BRoD+aC”, Brodaty / BRoD+aTy , Bródka / BRo’D+Ka, Podbródek / PoD+BRo’D+eK. Przy taj okazji ponawiam pytanie o rzekome tzw. palatalizacje słowiańskie.

Twierdzę, że jednoczesne istnienie także i tych powyższych oboczności, jest ofitzjalnie nielogiczne i tym rzekomym palatalizacjom zwyczajnie zaprzecza…

Zwracam także uwagę na kolejne przykłady wtórnych zniekształceń widocznych w językach bałtyckich, ale także i w ugro-fińskich, itd, patrz np.: Proto-Balto-Slavic *bardā́ˀ, *bardā́ˀtasProto-Finnic *parta. Zniekształcenia te są zgodne z zasadą działania tzw. prawa Brugmanna.

Ponownie twierdzę, że nie wskazuje to na rzekomą pierwotność postaci bałtyckich, patrz np. twierdzenia Roberta o rzekomym R1a, jako pierwotnie Proto-Baltic…

Przypominam, że rzekome tzw. prawo Wintera, które ma niby tłumaczyć to podwójne zniekształcenie pierwotnych dźwięków zapisywanych znakami e/o, we wtórnie zniekształcony dźwięk zapisywany znakiem a,.. nie działa…

Twierdzę, że postacie Pra-Słowiańskie i zachodnio-słowiańskie / lechickie na północ od Sudetów i Karpat, są logicznie starsze od postaci południowo i wschodnio-słowiańskich, a także i dla postaci z j. czeskiego i słowackiego.

Inne tytuły tego wpisu:

235 Peys, Piasta, Pieścić, Pizda, Pięść, Pięć, Piędź, Pięta, Pętać i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni 30

235 Wtórnie ubezdźwięcznione liczebniki indogermańskie i ich wysokoenergetyczne PieRwotne PRa-Słowiańskie rdzenie, PieR+WS”y, PRW, PR 42

Czytaj dalej

234 Brno, Brnąć, Brnięcie, Bród, Brodzić, Bredzić, Brześć, Brednie, Furt, Frankfurt i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni i słów

oni idą w bród (1.1)

…..

Także i tym razem będzie tu więcej Pra-Słowiańskich źródłosłowów, (także miast) zaczynających się dźwiękiem zapisywanym znakiem B, a co!

Jak widać w j. Pra-Słowiańskim, a także min. w j. polskim, zachowały się zarówno pierwotne dźwięki zapisywane znakami P, jak i B. Nic się jakoś u Pra-Słowian i Słowian nie zniekształciło, jak to miało miejsce w j. germańskich, czy italo-celtyckich, itp.

W tym odcinku znajdziecie i ofitzjalne celtyckafate fyfody, i trochę tradycyjnych fielko-germańskich fiflaków, ale także i kolejne postacie bałtyckich słów, wtórnie nieregularnie zniekształconych, zgodnie z tzw. prawem Brugmanna, patrz PIE e/o > Indo-Iranian aPisałem już o tym w poprzednim wpisie, a i będę jeszcze pisał nie raz, bo i jest o czym…

Do Roberta:

Nie chcę nic wyrokować, ale R1a, jako odwiecznie-bałtyckie nie za dobrze wygląda, patrz dowody z językoznawstwa. Te wszystkie wtórne i późne zniekształcenia nie wspierają tego, co twierdzisz ni w ząb!

Podwójnie zaplątane tłumaczenia wynikające rzekomo tzw. prawo Wintera,.. (które i tak nie działa) nie przekonują nie tylko Mię zupełnie. O podobnych podwójnych ofitzjalnych fyfotach też już pisałem wielokrotnie. To nie trzyma się kupy.

Proponuję proste tłumaczenie, a bałtyckość tłumaczę późnym zniekształceniem wynikającym z przyjścia nad Bałtyk tych samych kolesi,.. którzy spowodowali TE SAME ZNIEKSZTAŁCENIA w językach indo-irańskich…

Możesz oczywiście przemilczeć moje dowodzenia, ale to nie jest żadne rozwiązanie, patrz dowody, które przytaczam i pytania, które stawiam…

Inne tytuły tego wpisu:

234 Peys, Piasta, Pieścić, Pizda, Pięść, Pięć, Piędź, Pięta, Pętać i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni 29

234 Wtórnie ubezdźwięcznione liczebniki indogermańskie i ich wysokoenergetyczne PieRwotne PRa-Słowiańskie rdzenie, PieR+WS”y, PRW, PR 41

Czytaj dalej

233 Prah, Pražec, Próg, Podproże, Nadproże, Fret i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni i słów

próg (1.13)

…..

A oto i kolejne źródłosłowy dla słów jak Praga, czy inna prha, które wg Mię są nie tylko wyprażone,.. ale także i rogate, czyli górujące nad czymś lub kimś. Jednocześnie jest to też ciąg dalszy wywodzenia źródłosłowów dla słów jak Port / PoRT, Ford / FoRD, itp.

I to wcale nie jest jeszcze koniec tego dobrego. Szacuję wstępnie, że jestem gdzieś w połowie tego wszystkiego, a dalej dla allo-allo będzie tylko coraz brudniej i trudniej… Z konieczności musiałem podzielić to, co już znalazłem na kilka części. Będę do tego powracał, ale najpierw muszę skończyć to moje brodzenie w najbardziej podstawowych dowodzeniach.

Zwracam uwagę na:

  • dane powiązane z tzw. prawem Brugmanna, czyli na przejście dźwięków zapisywanych znakami o>a i na to co z tego wynika,
  • pojawiające się źródłosłowy, zaczynające się nie tylko od dźwięku zapisywanego znakiem P, ale także od dźwięków zapisywanych znakiem B, gdzie B=P>F.

Przykładów tego niezniekształconego i prastarego B, ciągle odnajdywanego w j. Pra-Słowiańskim i polskim będzie tu więcej.

Poniżej przedstawiam kolejne dowody na to, jak wygląda prusko-nazistowska przeciw-słowiańska ofitzjalna naukowa rzeczywistość i jej wiarygodność. Tym razem ofitzjalne jęsykosnaftzfo legło na Progu / P+RoGo’ i leży, krwawi i kwiczy ze swojej niemocy i niewiedzy. Tak to jest, kiedy jako podstaw dla nauki, używa się uprzedzeń i przemilczeń, zamiast oprzeć się jedynie na zasadach i danych wynikających z zastosowania logiki i statystyki.

Twierdzę, że sam Próg / P+Ro’G jest nie tylko jednym ze źródłosłowów zarówno dla czeskiej, jak i warszawskiej Pragi, itp, ale sam pochodzi od Rogu / RoGo’,.. czyli po przestawce (inaczej metatezie) od Góry / Go’Ry.

Takich heretyckich twierdzeń będzie tu więcej. Ktoś może nie zgadza się z tym i spróbuje podważyć lub nawet obalić moje twierdzenia?

Tradycyjnie już zwracam uwagę na typowe Pra-Słowiańskie oboczności rdzeni i słów na nich zbudowanych. Jest tego tyle, że nie będę ich w większości opisywał, a jedynie zaznaczę je (jak zwykle) odpowiednimi kolorkami… Sami domyślicie się, co jest jakie…

A i wszystkim niewiernym przypominam, że Pra-Słowiańskiego kfiadu fafroki ciągle brak. 🙂

Inne tytuły tego wpisu:

233 Peys, Piasta, Pieścić, Pizda, Pięść, Pięć, Piędź, Pięta, Pętać i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni 28

233 Wtórnie ubezdźwięcznione liczebniki indogermańskie i ich wysokoenergetyczne PieRwotne PRa-Słowiańskie rdzenie, PieR+WS”y, PRW, PR 40

Czytaj dalej

140 Shield / SHieLD, jako Target / TaRG+eT – Giermański Drag / DRaG i jego pierwotne Pra-Słowiańskie źródłosłowy i znaczenia, czyli tragiczne targnięcie się na najświętsze świętości ofitzjalnego jęsykosnaftzfa 10

To powinien być coś jakby właściwy tytuł…

Pra-Słowiańskie Ssać / SSaC’, Sączyć / Sa”C”+yC’, Siąkać / Sia”K+aC‚, Sikać / SiK+aC’, Sok / SoK, Syk / SyK, itp, jako dowody na wtórne ubezdźwięcznienie / kentumizację pierwotnych postaci tzw. satem, na podstawie porównania pierwotnych odtfoszonych postaci tzw. PIE i tzw. atestowanych (zapisanych) słów, jak sanskryckie scátiawestyjskie  hiṇcaiti, starogreckie hîxaiczeskie scátštímchcát, itp.

 


siusiu (1.1)

sk Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego


UWAGA!

A oto Pra-Słowiańskie słowa, jak Sączyć / Sa”C”+yC’, Siąkać / Sia”K+aC’, Sikać / SiK+aC’, itd, które są źródłosłowami dla łacińskich słów z poprzedniej części. I znów pytanie za 1000 punktów…

Dlaczego Siąkać / Sia”K+aC’Sikać / SiK+aC’ nie „spalatelizowało” się w średniowieczu do *Siącać / Sia”C+aC’, *Sicać / SiC+aC’, hm?


To nie wszystko…

Przypominam, że w j. zachodnio-słowiańskim / lechickim / polskim dziwnie jakoś tak zachowały się postacie słów z występującymi w nich dźwiękami zapisywanymi znakami Z = G = H = K = S = C = T = D

Zgodnie z ofitzjalnymi fyfodami nie powinno to jednak mieć miejsca, patrz tzw. średniowieczne palatalizacje słowiańskie, itp.

Przypominam, że wg Sławomira Ambroziaka, ofitzjalnych jęsykosnaftzów i wszelkiej maści allo-allo przeciw-logicznych i przeciw-słowiańskich wyznawców tradycji pustynnej, która swoje nazistowskie poglądy co do Słowiańszczyzny opiera jedynie na NIEPRAWDZIWYCH I CAŁKOWICIE ZMYŚLONYCH PODSTAWACH,.. było jakoś tak:

https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Proto-Slavic#Progressive_palatalization

(…)

Other vowel and consonant diacritics

Other marks used within Balto-Slavic and Slavic linguistics are:

  • The haček on consonants (č š ž), indicating a „hushing” quality [tʃ ʃ ʒ], as in English kitchen, mission, vision.
  • Various strongly palatal(ized) consonants (a more „hissing” quality in case of sibilants) usually indicated by an acute accent (ć ǵ ḱ ĺ ń ŕ ś ź) or a haček (ď ľ ň ř ť).
  • The ogonek (ą ę ǫ), indicating vowel nasalization (in modern standard Lithuanian this is historical only).

(…)

Split from Indo-European

Proto-Balto-Slavic has the satem sound changes wherein Proto-Indo-European (PIE) palatovelar consonants became affricate or fricative consonants pronounced closer to the front of the mouth, conventionally indicated as  and . These became simple dental fricatives *s and *z in Proto-Slavic:

  • * → *ś → *s

  • *ǵ → *ź → *z

  • *ǵʰ → *ź → *z

This sound change was incomplete, in that all Baltic and Slavic languages have instances where PIE palatovelars appear as *k and *g, often in doublets (i.e. etymologically related words, where one has a sound descended from *k or *g and the other has a sound descended from  or ).

Other satem sound changes are delabialization of labiovelar consonants before rounded vowels[32] and the ruki sound law, which shifted  *s to  after *r*u*k or *i. In Proto-Slavic, this sound was shifted backwards to become *x, although it was often shifted forward again by one of the three sound laws causing palatalization of velars.[33]

In the Balto-Slavic period, final *t and *d were lost.[34]

Also present in Balto-Slavic were the diphthongs *ei and *ai as well as liquid diphthongs *ul, *il, *ur, *ir, the latter set deriving from syllabic liquids;[35] the vocalic element merged with *u after labiovelar stops and with *i everywhere else, and the remaining labiovelars subsequently lost their labialization.[36]

Around this time, the PIE aspirated consonants merged with voiced ones:[37]

  • * → *b

  • * → *d

  • * → *g

Once it split off, the Proto-Slavic period probably encompassed a period of stability lasting 2,000 years with only several centuries of rapid change before and during the breakup of Slavic linguistic unity that came about due to Slavic migrations in the early sixth century.[38][39]

As such, the chronology of changes including the three palatalizations and ending with the change of *ě to *a in certain contexts defines the Common Slavic period.

Long *ē and *ō raised to *ī and *ū before a final sonorant, and sonorants following a long vowel were deleted.[40] Proto-Slavic shared the common Balto-Slavic merging of *o with *a. However, while long *ō and *ā remained distinct in Baltic, they merged in Slavic, so that early Slavic did not possess the sounds *o or *ō.[41][42][clarification needed]

(…)

First regressive palatalization

As an extension of the system of syllable synharmony, velar consonants were palatalized to postalveolar consonants before front vowels (*i, *ī, *e, *ē) and before *j:[49][50]

  • *k → *č [tʃ]

  • *g → *dž [dʒ] → *ž [ʒ]

  • *x → *š [ʃ]

  • *sk → *šč [ʃtʃ]

  • *zg → *ždž [ʒdʒ]

This was the first regressive palatalization. Although *g palatalized to an affricate, this soon lenited to a fricative (but *ždž was retained).[51] Some Germanic loanwords were borrowed early enough to be affected by the first palatalization. One example is *šelmŭ, from earlier *xelmŭ, from Germanic *helmaz.

(…)

Second regressive palatalization

Proto-Slavic had acquired front vowels, ē (possibly an open front vowel [æː][57]) and sometimes ī, from the earlier change of *ai to *ē/ī. This resulted in new sequences of velars followed by front vowels, where they did not occur before. Additionally, some new loanwords also had such sequences.

However, Proto-Slavic was still operating under the system of syllabic synharmony. Therefore, the language underwent the second regressive palatalization, in which velar consonants preceding the new (secondary) phonemes *ē and *ī, as well as *i and *e in new loanwords, were palatalized.[49][50][58] As with the progressive palatalization, these became palatovelar. Soon after, palatovelar consonants from both the progressive palatalization and the second regressive palatalization became sibilants:

  •  → *c ([ts])

  • ǵ → *dz → *z

  •  → *ś → *s/*š

In noun declension, the second regressive palatalization originally figured in two important Slavic stem types: o-stems (masculine and neuter consonant-stems) and a-stems (feminine and masculine vowel-stems). This rule operated in the o-stem masculine paradigm in three places: before nominative plural and both singular and plural locative affixes.[59]

‚wolf’ ‚horn’ ‚spirit’
Nominative singular *vьlkъ *rogъ *duxъ
plural *vьlci *rozi *duśi
Locative singular *vьlcě *rozě *duśě
plural *vьlcěxъ *rozěxъ *duśěxъ

Progressive palatalization

An additional palatalization of velar consonants occurred in Common Slavic times, formerly known as the third palatalization but now more commonly termed the progressive palatalization due to uncertainty over when exactly it occurred. Unlike the other two, it was triggered by a preceding vowel, in particular a preceding *i or *ī, with or without an intervening *n.[29] Furthermore, it was probably disallowed before consonants and the high back vowels *y, *ъ.[60] The outcomes are exactly the same as for the second regressive palatalization, i.e. alveolar rather than palatoalveolar affricates, including the East/West split in the outcome of palatalized *x:

  • k → *c ([ts])

  • g → *dz (→ *z in most dialects)

  • x → *ś → *s/*š

Examples:

  • *atiku(s) „father” (nom. sg.) → *aticu(s) → (with vowel fronting) Late Common Slavic *otьcь
  • Proto-Germanic *kuningaz „king” → Early Common Slavic *kuningu(s) → Late Common Slavic *kъnędzь
  • *vixu(s) „all” → *vьśь → *vьšь (West), *vьsь (East and South)

There is significant debate over when this palatalization took place and the exact contexts in which the change was phonologically regular.[61] The traditional view is that this palatalization took place just after the second regressive palatalization (hence its traditional designation as the „third palatalization”), or alternatively that the two occurred essentially simultaneously. This is based on the similarity of the development to the second regressive palatalization and examples like *atike „father” (voc. sg.) → *otьče (not *otьce) that appear to show that the first regressive palatalization preceded the progressive palatalization.[62]

A dissenting view places the progressive palatalization before one or both regressive palatalizations. This dates back to Pedersen (1905) and was continued more recently by Channon (1972) and Lunt (1981). Lunt’s chronology places the progressive palatalization first of the three, in the process explaining both the occurrence of *otĭče and the identity of the outcomes of the progressive and second regressive palatalizations:[63]

  1. Progressive palatalization: *k > *ḱ (presumably a palatal stop) after *i(n) and *j

  2. First regressive palatalization: *k/*ḱ > *č before front vowels

  3. Fronting of back vowels after palatal consonants

  4. Monophthongization of diphthongs

  5. Second regressive palatalization: *k/*ḱ > *c before front vowels

(similarly for *g and possibly *x)

Significant complications to all theories are posed by the Old Novgorod dialect, known particularly since the 1950s, which has no application of the second regressive palatalization and only partial application of the progressive palatalization (to *k and sometimes *g, but not to *x).

More recent scholars have continued to argue in favor of the traditional chronology,[64][65][66] and there is clearly still no consensus.

The three palatalizations must have taken place between the 2nd and 9th century. The earlier date is the earliest likely date for Slavic contact with Germanic tribes (such as the migrating Goths), because loanwords from Germanic (such as *kъnędzь „king” mentioned above) are affected by all three palatalizations.[67]On the other hand, loan words in the early historic period (c. 9th century) are generally not affected by the palatalizations. For example, the name of the Varangians, from Old Norse Væringi, appears in Old East Slavic as варѧгъ varęgъ, with no evidence of the progressive palatalization (had it followed the full development as „king” did, the result would have been **varędzь instead). The progressive palatalization also affected vowel fronting; it created palatal consonants before back vowels, which were then fronted. This does not necessarily guarantee a certain ordering of the changes, however, as explained above in the vowel fronting section.

(…)

…..

I co? I pstro, bo to wszystko powyżej to jedynie jedna wielka odtfoszona gówno prawda. Tak samo wiarygodna, jak rzekome zapożyczenie słowa Pra-Słowiańskiego Cyce / CyCe, od jakiegoś giermańskiego Zitze / ZiT+Ze, czy Titte / TiT+Te

Zwracam uwagę, że znów tzw. rough breathing, czyli wtórne ubezdźwięcznienie jest doskonale widoczne i działające, patrz przykłady podane niżej.

I znów zapis zgodny z zasadą tzw. miękkiego k’/K’, w skrajnej postaci, patrz Sławomir Ambroziak i Pra-Słowiańskie rdzenie naprzemiennie, raz tylko wysokoenergetyczne tzw. satem, dwa wysokoenergetyczne, ale już jakoś częściowo wtórnie ubezdźwięcznione, czyli zkentumizowane. Co ciekawe, postaci tylko ubezdźwięcznionych jakoś nie znalazłem, no bo Pipi / Pi+Pi, Wee-wee / L”i+L”i, itp no to chyba nie to samo…

…..

http://www.forumbiodiversity.com/showthread.php?t=50229

Kentumizacja – wtórne ubezdźwięcznienie wysokoenergetycznych pierwowzorów PS, na przykładach Sikać, Szczać, itp.

Czytaj dalej