144 Shield / SHieLD, jako Target / TaRG+eT – Giermański Drag / DRaG i jego pierwotne Pra-Słowiańskie źródłosłowy i znaczenia, czyli tragiczne targnięcie się na najświętsze świętości ofitzjalnego jęsykosnaftzfa 14


kowal kuje (1.1) żelazny pręt

…..

Kowal / Ko+WaL,.. „kować +‎ -al„, a może jednak Ten, Co Wali i Kuje Kije, co i Złoją i Skłują?

W tym wpisie skupię się na słowach podobnych znaczeniowo lub wprost pochodzących od słowa Kuć / Ko’C’. Ze względu na ilość danych i ograniczenia samego wordpressa, muszę podzielić go znów na co najmniej 2 części…

Ostrzegam, że na samym końcu tej serii wpisów, tak jakby dynda niegrzeczna niespodzianka. W sumie to raczej bardziej jednak sterczy, gotowa do kolejnego kucia i kłucia z chęcią i chucią, jak np. igła nigdy niesyta szycia… 🙂

…..

Mam nadzieję, że nie muszę tłumaczyć, że to Kuć / Ko’C’, no to powinno było siem jakoś ofitzjalnie zmiękczyć, uszczelinowić, udźwięcznić, czyli tzw. zpalatelizować (czy spalatelizować),.. nieprawdaż?

Mówiąc po ludzku Kuć / Ko’C’ powinno było przecież przejść od rzekomo pierwotnej jakiejś tam postaci tego tzw. PIE, rzekomo ubezdźwięcznionej, czyli tzw. kentum,.. do rzekomo wtórnej, jakoś, kiedyś w średniowieczu udźwięcznionej postaci tzw. satem, patrz rzekome średniowieczne tzw. palatalizacje słowiańskie, itp… np. w coś jak hm… Czuć / C”o’C’, Sok / SoK, Suka / So’Ka, Sucz / So’C”, Sącz / Sa”C”, Sęk / Se”K, Siecz / SieC”, Ssać / SSaC’, Ssak / SSaK, czy jakoś podobnie…

Powinno,.. tyle że jakoś dziwnym trafem tego było i nie zrobiło… 🙂

Przy okazji tak se jeszcze rzucę na odchodne: Tocz / ToC”, Skocz / SKoC”, Chuć / (c)Ho’C’, Choć / (c)HoC’,.. czy Kucać / Ko’C+aC’, Kukać / Ko’K+aC’, Szukać / S”o’K+aC’, Iskać / iSK+aC’,.. czy w trochę innej postaci, ale powiązane Kować / KoW+aC’, Chować / (c)HoW+aC’, Suwać / So’W+aC’, Suwak / So’W+aK, Czuwać / C”o’W+aC’, itp, itd…

Nic to i kujmy i kowajmy winc to ofitzjalne żelazo, póki gorunce…

Oto taki to podtytuł do tego zagadnienia wymyśliłem, patrz:

Prawo Brugmanna i pierwotna i współczesna oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni na przykładach: Kuć / Ko’C’, Kuc / Ko’C, Koc / KoC, Kok / KoK, Kot / KoT, Kociak / KoC+iaK, Kos / KoS, Kos’ / KoS’, Kość / K+oS’C’, Kostka / KoST+Ka, Kosa / KoSa, Czasza / C”aS”a, Część / C”e”S’C’, Cząstka / C”a”ST+Ka, Gąska / Ga”S+Ka, Gęś / Ge”S’, Kęs / Ke”S, Kąsać / Ka”S+aC’, Kąsek / Ka”S+eK, Tyć / TyC’, Tyczyć / TyC”+yC’, Tyczka / TyC”+Ka, Tyka / TyKa, Cykać / CyK+aC’, Ssać / SSa+C’, Tkać / TKaC’, Czekać / C”eK+aC’, Czesać / C”eS+aC’, itp, itd…

Część tych słów już była omawiana, część nie. Pisałem już o tym, szczególnie w komentarzach np. tu:

https://skrbh.wordpress.com/2017/12/29/91-katarzyna-jasinska-dziedzictwo-praindoeuropejskie-w-polszczyznie-czyli-zagadnienie-dzwieku-zapisywanego-znakiem-c-lub-t/

Znajdzie siem w końcu jakaś śmiałka, czy śmiałek, co będzie chciał i umioł bronić prafd ofitzjalnego jęsykosnaftzfa, jak i jego niepokalanego i ofitzjalnie jedynie prawdziwego dziefitztfa i dziedzitztfa, hm?

…..

http://www.forumbiodiversity.com/showthread.php?t=50286

Prawo Brugmanna i pierwotna i współczesna oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni na przykładach Kuć, itp.

…..

Ko’K’  (Eee… nie tym razem. Ponieważ w tym akurat przypadku nie można odtfoszyć sobie dźwięku z nagłosu za pomocą rzekomego tzw. miękkiego k’/K’, więc nie będę tego tu bezsensu zapisywał.)

Kuć / Ko’C’

https://sjp.pwn.pl/sjp/kuc;2476289.html

kuć

1. «obrabiać plastycznie wyrób z metalu przez ręczne albo mechaniczne zgniatanie go uderzeniem lub naciskiem»
2. «ozdabiać metalem»
3. «przybijać podkowy pod kopyta konia»
4. «rąbać, kruszyć, np. skałę, lub wykuwać coś, np. w kamieniu»
5. «stukać miarowo»
6. «uczyć się intensywnie, zwykle na pamięć»

Czytaj dalej

Reklamy

143 Shield / SHieLD, jako Target / TaRG+eT – Giermański Drag / DRaG i jego pierwotne Pra-Słowiańskie źródłosłowy i znaczenia, czyli tragiczne targnięcie się na najświętsze świętości ofitzjalnego jęsykosnaftzfa 13


UWAGA!!!

Dowód na wtórne ubezdźwięcznienia (nagłos, śródgłos, wygłos) pierwotnych wysokoenergetycznych postaci tzw. PIE = PS Pra-Słowiański, na przykładzie czeskiego chcát / (c)HC+aT, słowackiego šťať / ST’+aT’Germanic: *sīhwaną / SiH+Wa+Na, Old High German: sīhan / SīH+aN, German: seichen / Sei(c)H+eNHittite: inikttari / HiNiK+TTa+Ri, Avestan: hiṇcaiti / HiNC+aiTihicaiti / HiC+aiTiAncient Greek: hîxai / HîK+Sai, Proto-Hellenic / Hellenic: *hikmás / HiK+MaS, Latin: siatSiaTsissiatSiSS+iaTSanskrit: scáti, / SiN’Ca+TiPIE:  *si– / SiK+Wsey– / SeyK+W i polskiego Szczać / S”C”+aC’, a K’K’+aK’, wg turbo allo-allo twierdzeń Sławomira Ambroziaka, o rzekomym pierwotnym miękkim k’/K’, podczas gdy:

 From earlier *sьkati by the Slavic progressive palatalization, from Proto-Indo-European *si, from *sey.

…to bzdura nielogiczna jest, patrz powyżej.

(Przy okazji ten sam wzór wtórnych ubezdźwięcznień jest widoczny w innych podobnych przypadkach, patrz Siedzieć / SieDz+ieC’, Sześć / S”eS’C’, Siedem / SieD+eM, Sto / STo, itp.). No i kolejne dowody same napatoczyły siem i muszą być opisane oddzielnie.

Podtytuł:

Porównanie ilości zniekształceń – wtórnych ubezdźwięcznień tzw. rough breathing S>H, widocznych w zapisie i słyszalnych szczególnie dobrze w językach z miejsc na południe od Stepu i Skałkazu, z występowaniem haplogrupy R1b, na przykładzie Pra-Słowiańskiego słowa Szczać / S”C”+aC’ i jego późniejszych zapożyczeń.

Distribution map of haplogroup R1b in the Old World

https://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1b_Y-DNA.shtml


…..

A tu dla przypomnienia rozkład europejskiego i azjatyckiego R1a…

https://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml

http://polishgenes.blogspot.com/2014/03/the-story-of-r1a-academics-flounder-as.html

…..


UWAGA!!!

Wygląda na to, że Szczać / S”C”+aC’ ma związek z Cedzić / CeDz+iC’, jako filtrować, ale jest też blisko dźwiękowo do Siedzieć / SieDz+ieC’ i Stać / STaC’.

Dlaczego ciągle istnieje i jest nadal używane i Szczać / S”C”+aC’ i Stać / ST+aC’ i np. Kucać / Ko’C+aC’,.. czyli dlaczego ST+aC nie spalatelizowało się w średniowieczu do np. S”C”+aC’?


Ten wpis jest uszczegółowieniem wcześniejszego wpisu, patrz:

https://skrbh.wordpress.com/2018/09/16/140-shield-shield-jako-target-target-giermanski-drag-drag-i-jego-pierwotne-pra-slowianskie-zrodloslowy-i-znaczenia-czyli-tragiczne-targniecie-sie-na-najswietsze-swietosci-ofitzjalne/

Coś w głowach już Zaświtało / Za+S’WiT+aL”o, a właściwie (?)+HFiD+aL”o..? 🙂

…..

https://en.wiktionary.org/wiki/Reconstruction:Proto-Slavic/s%D1%8Ccati

Reconstruction:Proto-Slavic/sьcati

Asterisk.svg
This Proto-Slavic entry contains reconstructed words and roots. As such, the term(s) in this entry are not directly attested, but are hypothesized to have existed based on comparative evidence.

Proto-Slavic

Etymology

From earlier *sьkati by the Slavic progressive palatalization, from Proto-Indo-European *si, from *sey. Cognate with Sanskrit  सिञ्चति (scátito pour out)Avestan 𐬵𐬌𐬧𐬗𐬀𐬌𐬙𐬌 (hiṇcaiti)𐬵𐬌𐬗𐬀𐬌𐬙𐬌 (hicaitito pour)Old High German sīhan (to strain, to drip)German seichen (to piss)Ancient Greek  ξαι (hîxaito strain, to filter) (found in Hesychius of Alexandria), Latin siatsissiat  ((he) urinates). Czytaj dalej

142 Shield / SHieLD, jako Target / TaRG+eT – Giermański Drag / DRaG i jego pierwotne Pra-Słowiańskie źródłosłowy i znaczenia, czyli tragiczne targnięcie się na najświętsze świętości ofitzjalnego jęsykosnaftzfa 12

http://www.pomoerium.eu/Z-Wrobel-Dzieje-erotyzmu-1-Rozpal-w-nim-chuc/en

…..

https://sjp.pwn.pl/ciekawostki/haslo/chuc;5417206.html

chuć

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

…..


UWAGA!!!

A teraz bez ceregieli, czyli gry wstępnej, od razu brutalny multikulturalny atak analny i pytanie za 1000 punktów:

Dlaczego ciągle w j. polskim i nie tylko mamy słowa, jak Szczeć / S”C”+eC’, Szczuć / S”C”+o’C’ i Czuć / C”o’C’, Chcieć / (c)HC+ieC’, porównaj: prasł. *xъtěti„,.. ale także i Chuj / (c)Ho’J i Kuj / Ko’J, hm? O Ciec / CieC , Ciek / CieK, Tocz / ToC”, itp nie zapomniałem, ale zrobię o tym oddzielny wpis.

Nie za dużo tu „przechodzenia” dźwięków, czyli tej naszej Pra-Słowiańskiej tzw. oboczności, czyli alternacji, hm?

https://pl.wikipedia.org/wiki/Alternacja_(j%C4%99zykoznawstwo)

Alternacja (językoznawstwo)

Alternacja – w dziedzinie fonetyki oznacza oboczność tematu lub rdzenia wyrazu, czyli wymianę głosek fonetycznie różnych, lecz pokrewnych pod względem etymologicznym (np. stół – stoledwór – dworzegrób – grobie).

W niektórych językach alternacja pełni funkcję uściślania znaczenia wyrazów. Typowym przykładem są tu języki semickie, w których nośnikiem znaczenia wyrazu jest rdzeń trójspółgłoskowy, określający pole semantyczne wyrazu. Wstawianie określonych samogłosek, a także przyrostkówprzedrostków i międzyrostków, zmienia znaczenie wyrazu w obrębie danego pola. Dla przykładu, w języku arabskim rdzeń d-r-s oznacza uczenie się, a przez alternację samogłosek otrzymujemy następujące wyrazy:

ﺩﺭﺱ (dars): lekcja
ﺃﺩﺭﺱ (adrus): uczę się
ﻤﺪﺭﺱ (mudarris): nauczyciel
ﻤﺪﺭﺳة (madrasa): szkoła (zob. medresa).

UWAGA!!!

Ciekawe, czy to Madrasa / MaD+RaSa, czy Medresa / MeD+ReSa nie pochodzi jakoś dziwnym przypadkiem od Pra-Słowiańskiej Mądrości / Ma”D+RoS’+Ci, hm?


językach berberyjskich występują rdzenie dwuspółgłoskowe, na przykład w języku kabylskim:

  • rdzeń f-g oznacza latanie
afeg: leć!
affug: lot
yufeg: odleciał.

Języki stosujące alternację do rozróżniania znaczenia wyrazu nazywane są językami alternacyjnymi.

W języku polskim

Śladami najnowszych procesów fonetycznych w języku polskim są wymiana spółgłosek twardych i miękkich w temacie towarzysząca dodawaniu pewnych końcówek fleksyjnych i przyrostków (żaba – o żabiemata – o macie, również starsze mak – maczekdroga – drodze), a także związane z nią wymiany samogłosek (`e:`owiozła – wieźli (i zapomniane żona – żeński) i `e:`alato – lecie, zobacz przegłos lechicki) oraz oboczności 0:e (psa – pies, związana z zanikiem jerów) i pojawiające się w podobnej sytuacji oboczności o:ó i ę:ą (lód – loduzwierzęta – zwierząt, związane z wzdłużeniem zastępczym i zanikiem iloczasu).

Spotyka się też oboczności związane z prasłowiańską zasadą sylaby otwartej, zależne od tego, czy następna głoska to spółgłoska, czy samogłoska, np.: tnę – ciąć (pie. in ? > ps. ьn:ę > pol. n:`ę(`ą)), -ować – -uję (pie. ou > ps. ov:u > pol. ow:u), późniejsze zapomniane orać:radło (ps. or > pol. or:ra).

Duże znaczenie mają też oboczności mające źródło w języku praindoeuropejskim (tak zwana apofonia indoeuropejska, spotykana również w innych językach indoeuropejskich), wpływające na znaczenie wyrazu i trudne do uzasadnienia na gruncie zasadniczo aglutynacyjnej struktury praindoeuropejskiego (być może związane ze zlaniem się elementów laryngalnych z samogłoskami (długość) i ruchomym akcentem (e:o:0)). Np.:

  • aspekt
    • wieźć – wozićszedł – chodził (pie. e:o > ps. e:o > pol. `e(`o,`ó):o(ó))
    • uspokoić – uspokajaćrozbroić – rozbrajaćuosobić – uosabiać (pie. o(a):ō(ā) > ps. o:a > pol. o(ó):a)
    • zamiatać – zamieść (pie. e:ē > ps. e:ě ? > pol. `e(`o,`ó):`e(`a))
    • wycć – wycinaćwytrzeć – wycierać (pie. i:ī > ps. ь(ę):i > pol. 0(`e,`ę,`ą):i(`e))
    • wyrwać – wyrywać (pie. u:ū > ps. ъ:y > pol. 0(e):y)
  • funkcja kauzatywna
    • pić – po(j)ić (poję)żyć – go(j) ‚przywracać życie’ (goję) (pie. ei:oi > ps. i(ej):oj(ě,i) > pol. i:oj)
  • dyszeć – dech – tchu – duch (pie. ū:u:ou > ps. y:ъ:u > pol. y:e(0):u)
  • chytać – chwacić ? (dziś skrzyżowane chwytać – chwycić), kisnąć – kwas (pie. ū:wō > ps. y:va > pol. y(i):wa)

Zobacz też


UWAGA!!!

Zapamiętujemy następujące zwroty:

  • oboczność
  • alternacja
  • oboczność tematu
  • oboczność rdzenia
  • oboczność rdzenia słowa
  • oboczność rdzenia wyrazu

Wyjaśniam, że jak wcześniej, nadal zapis dźwięków jest zgodny ze stanem pierwotnym, gdzie rzekomo dźwięk zapisywany znakiem jako tzw. miękkie k’/K’ był postacią pierwotną odtfoszonego tzw. PIE, itp, patrz twierdzenia ofitzjalnych jęsykosnaftzóf, jak i Sławomira Ambroziaka, gdzie: G/K/H i K’>S/C/T/D/Dz/Z

Wg Mię jest nieprawda, patrz wysokoenergetyczne postacie tzw. satem, jako pierwotny stan dla tzw. rough breathing, itp, co nie wyklucza oboczności, gdzie dźwięki dźwięczne i wysokoenergetyczne tzw. satem i dźwięki ubezdźwięcznione niżej-energetyczne tzw. kentum występowały i występują jednocześnie zarówno pierwotnie, jak i obecnie.

http://www.forumbiodiversity.com/showthread.php?t=50273

 Pierwotność i oboczność postaci słów Pra-Słowiańskich na przykładach Szczeć, Szczuć, Chcieć, Czuć, Chuj

Czytaj dalej

141 Shield / SHieLD, jako Target / TaRG+eT – Giermański Drag / DRaG i jego pierwotne Pra-Słowiańskie źródłosłowy i znaczenia, czyli tragiczne targnięcie się na najświętsze świętości ofitzjalnego jęsykosnaftzfa 11


przewodnik szczuje (1.1) psem

Jak wspomniałem w poprzednim wpisie, zajmę się teraz trochę w sumie tym samym słownictwem, ale… raczej takim bardziej lub mniej  ubezdźwięcznionym, czyli zkentumizowanym.

I od razu pytania:

  1. Czyż to nie dziwne, że ciągle ubezdźwięcznionym słownictwie… i ciągle jakoś magicznie występującym np. w j. polskim?
  2. Dlaczego nie rzekomo jakoś średniowieczno słowiańsko zpalatelizowanym, czyli zmiękczonym i udźwięcznionym?
  3. Czyż nie tak tak sobie allo-allo wymyślili i następnie odtfoszyli, patrz tzw. miękkie k’/K’, itp,.. hm?

Tak, tak,.. WYMYŚLILI i ODTFOSZYLI,.. a no bo czyż „niezpalatelizowane”  (c)HC+ieC’, nie powinno ofitzjalnie  brzmieć obecnie coś jak C+C+ieC’ lub Z/S+C+ieC’, hm? A (c)HCe”, czyż nie powinno teraz brzmieć coś jak CCe” lub… Z/SC”e”,.. hm?

A pamiętacie może jeszcze Szczęt / S”C”e”T, (a K’K’e”T wg twierdzeń Sławomira Ambroziaka, z tym jego super pierwotnym rzekomym miękkim k’/K‚), hm? Pewno nie… i czcze me pisanie i próżny trud.

A co powiecie na ciągle istniejące Szczuć / S”+C”o’C’, Czuć / C”o’C’, Tyć / TyC’, Kuć / Ko’C’, Chuć / (c)Ho’C’, Chodź / (c)HoDz’, Żuć / Z”/R”o’C’, Gicz / GiC”, Dziać / DziaC’, Ziać / ZiaC’, Siać / SiaC‚, Kisi / KiSi, Kica / KiCa, Kita / KiTa, Kiedy / KieDy, Gdy / GDy, Gdzie / GDzie, Gzy / GZy, itp, hm?

Nie za dużo tu tych wyjątkowych wyjątków, hm? Sami dalej zobaczcie te wszystkie odstępstwa od ofitzjalnych reguł i praw, a ja tymczasem sam sobie będę nadal zadawał pewno nieprawomyślne i zupełnie nieodpowiednie wg. allo-allo pytania… 🙂

Jest tego znów tyle, że muszę to zrobić jeszcze inaczej. Trochę też sobię po Świszczę / S’+Wi+S”C”e” i po Świstam / S’+Wi+ST+aM i po Gwiżdżę / G+Wi+Z”/R”Dz”e” i po Gwizdam / G+Wi+ZD+aM nosową…

No proszę, i znów nowy dowód makabryczny znalazł sam siem! Ciekawe co allo-allo i inne adolfki nakręciły w temacie tem od 150 lat, bo nie wiem, bo nie sprawdzałem jeszcze… To jest coś pokroju nierozwiązywalnego wstydliwego problemu Grodu / G+RoDo‚ i Z”/R”e+RDzi, patrz:

Zbigniew Gołąb tak pisał o tym fenomenie:

Można założyć, że satemowy substrat 6 (idący od wschodu?) 7 w końcu 8 wchłonął kentumowy substrat 9, ale – jak bywa w takich sytuacjach 10 – język lub dialekt etnicznego substratu 11 przesiąkł pewnymi 12 elementami języka lub dialektu substratowego 13  […] Jest więc rzeczą prawdopodobną 14, że jakieś kentumowe  plemię 15 zostało wchłonięte przez satemowy trzon wczesnych  Prasłowian 16, przesuwających się zapewne ze wschodu 17. Jak wskazują znaczenia powyższych wyrazów, to kentumowe plemię żyło z hodowli bydła i rolnictwa[4] 18, mieszkało w zabezpieczonych umocnieniami osadach (gordъ) o rozwiniętej drewnianej architekturze[5].” *19

Będzie o tym nowy wpis. … Kurczę w takim tępię nigdy tego nie skończę! To powinien być coś jak oficjalny tytuł:

Szczuć / S”C”o’C’ i jego powiązanie z Puszcza / Po’+S”C”a, Puszczać / Po’+S”C”+aC’, Pustka / Po’+ST+Ka i Stać / STaC’ przykłady nieregularnych wtórne ubezdźwięcznień w tzw. j. germańskich na podstawie Sic / SiK i Hate / HeiT 01

http://www.forumbiodiversity.com/showthread.php?t=50244&p=1353805#post1353805

Szczuć, Sic, Hate, itp – jako przykłady wtórnego ubezdźwięcznienia wysokoenergetycznych pierwowzorów PS 

Czytaj dalej

140 Shield / SHieLD, jako Target / TaRG+eT – Giermański Drag / DRaG i jego pierwotne Pra-Słowiańskie źródłosłowy i znaczenia, czyli tragiczne targnięcie się na najświętsze świętości ofitzjalnego jęsykosnaftzfa 10

To powinien być coś jakby właściwy tytuł…

Pra-Słowiańskie Ssać / SSaC’, Sączyć / Sa”C”+yC’, Siąkać / Sia”K+aC‚, Sikać / SiK+aC’, Sok / SoK, Syk / SyK, itp, jako dowody na wtórne ubezdźwięcznienie / kentumizację pierwotnych postaci tzw. satem, na podstawie porównania pierwotnych odtfoszonych postaci tzw. PIE i tzw. atestowanych (zapisanych) słów, jak sanskryckie scátiawestyjskie  hiṇcaiti, starogreckie hîxaiczeskie scátštímchcát, itp.

 


siusiu (1.1)

sk Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego


UWAGA!

A oto Pra-Słowiańskie słowa, jak Sączyć / Sa”C”+yC’, Siąkać / Sia”K+aC’, Sikać / SiK+aC’, itd, które są źródłosłowami dla łacińskich słów z poprzedniej części. I znów pytanie za 1000 punktów…

Dlaczego Siąkać / Sia”K+aC’Sikać / SiK+aC’ nie „spalatelizowało” się w średniowieczu do *Siącać / Sia”C+aC’, *Sicać / SiC+aC’, hm?


To nie wszystko…

Przypominam, że w j. zachodnio-słowiańskim / lechickim / polskim dziwnie jakoś tak zachowały się postacie słów z występującymi w nich dźwiękami zapisywanymi znakami Z = G = H = K = S = C = T = D

Zgodnie z ofitzjalnymi fyfodami nie powinno to jednak mieć miejsca, patrz tzw. średniowieczne palatalizacje słowiańskie, itp.

Przypominam, że wg Sławomira Ambroziaka, ofitzjalnych jęsykosnaftzów i wszelkiej maści allo-allo przeciw-logicznych i przeciw-słowiańskich wyznawców tradycji pustynnej, która swoje nazistowskie poglądy co do Słowiańszczyzny opiera jedynie na NIEPRAWDZIWYCH I CAŁKOWICIE ZMYŚLONYCH PODSTAWACH,.. było jakoś tak:

https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Proto-Slavic#Progressive_palatalization

(…)

Other vowel and consonant diacritics

Other marks used within Balto-Slavic and Slavic linguistics are:

  • The haček on consonants (č š ž), indicating a „hushing” quality [tʃ ʃ ʒ], as in English kitchen, mission, vision.
  • Various strongly palatal(ized) consonants (a more „hissing” quality in case of sibilants) usually indicated by an acute accent (ć ǵ ḱ ĺ ń ŕ ś ź) or a haček (ď ľ ň ř ť).
  • The ogonek (ą ę ǫ), indicating vowel nasalization (in modern standard Lithuanian this is historical only).

(…)

Split from Indo-European

Proto-Balto-Slavic has the satem sound changes wherein Proto-Indo-European (PIE) palatovelar consonants became affricate or fricative consonants pronounced closer to the front of the mouth, conventionally indicated as  and . These became simple dental fricatives *s and *z in Proto-Slavic:

  • * → *ś → *s

  • *ǵ → *ź → *z

  • *ǵʰ → *ź → *z

This sound change was incomplete, in that all Baltic and Slavic languages have instances where PIE palatovelars appear as *k and *g, often in doublets (i.e. etymologically related words, where one has a sound descended from *k or *g and the other has a sound descended from  or ).

Other satem sound changes are delabialization of labiovelar consonants before rounded vowels[32] and the ruki sound law, which shifted  *s to  after *r*u*k or *i. In Proto-Slavic, this sound was shifted backwards to become *x, although it was often shifted forward again by one of the three sound laws causing palatalization of velars.[33]

In the Balto-Slavic period, final *t and *d were lost.[34]

Also present in Balto-Slavic were the diphthongs *ei and *ai as well as liquid diphthongs *ul, *il, *ur, *ir, the latter set deriving from syllabic liquids;[35] the vocalic element merged with *u after labiovelar stops and with *i everywhere else, and the remaining labiovelars subsequently lost their labialization.[36]

Around this time, the PIE aspirated consonants merged with voiced ones:[37]

  • * → *b

  • * → *d

  • * → *g

Once it split off, the Proto-Slavic period probably encompassed a period of stability lasting 2,000 years with only several centuries of rapid change before and during the breakup of Slavic linguistic unity that came about due to Slavic migrations in the early sixth century.[38][39]

As such, the chronology of changes including the three palatalizations and ending with the change of *ě to *a in certain contexts defines the Common Slavic period.

Long *ē and *ō raised to *ī and *ū before a final sonorant, and sonorants following a long vowel were deleted.[40] Proto-Slavic shared the common Balto-Slavic merging of *o with *a. However, while long *ō and *ā remained distinct in Baltic, they merged in Slavic, so that early Slavic did not possess the sounds *o or *ō.[41][42][clarification needed]

(…)

First regressive palatalization

As an extension of the system of syllable synharmony, velar consonants were palatalized to postalveolar consonants before front vowels (*i, *ī, *e, *ē) and before *j:[49][50]

  • *k → *č [tʃ]

  • *g → *dž [dʒ] → *ž [ʒ]

  • *x → *š [ʃ]

  • *sk → *šč [ʃtʃ]

  • *zg → *ždž [ʒdʒ]

This was the first regressive palatalization. Although *g palatalized to an affricate, this soon lenited to a fricative (but *ždž was retained).[51] Some Germanic loanwords were borrowed early enough to be affected by the first palatalization. One example is *šelmŭ, from earlier *xelmŭ, from Germanic *helmaz.

(…)

Second regressive palatalization

Proto-Slavic had acquired front vowels, ē (possibly an open front vowel [æː][57]) and sometimes ī, from the earlier change of *ai to *ē/ī. This resulted in new sequences of velars followed by front vowels, where they did not occur before. Additionally, some new loanwords also had such sequences.

However, Proto-Slavic was still operating under the system of syllabic synharmony. Therefore, the language underwent the second regressive palatalization, in which velar consonants preceding the new (secondary) phonemes *ē and *ī, as well as *i and *e in new loanwords, were palatalized.[49][50][58] As with the progressive palatalization, these became palatovelar. Soon after, palatovelar consonants from both the progressive palatalization and the second regressive palatalization became sibilants:

  •  → *c ([ts])

  • ǵ → *dz → *z

  •  → *ś → *s/*š

In noun declension, the second regressive palatalization originally figured in two important Slavic stem types: o-stems (masculine and neuter consonant-stems) and a-stems (feminine and masculine vowel-stems). This rule operated in the o-stem masculine paradigm in three places: before nominative plural and both singular and plural locative affixes.[59]

‚wolf’ ‚horn’ ‚spirit’
Nominative singular *vьlkъ *rogъ *duxъ
plural *vьlci *rozi *duśi
Locative singular *vьlcě *rozě *duśě
plural *vьlcěxъ *rozěxъ *duśěxъ

Progressive palatalization

An additional palatalization of velar consonants occurred in Common Slavic times, formerly known as the third palatalization but now more commonly termed the progressive palatalization due to uncertainty over when exactly it occurred. Unlike the other two, it was triggered by a preceding vowel, in particular a preceding *i or *ī, with or without an intervening *n.[29] Furthermore, it was probably disallowed before consonants and the high back vowels *y, *ъ.[60] The outcomes are exactly the same as for the second regressive palatalization, i.e. alveolar rather than palatoalveolar affricates, including the East/West split in the outcome of palatalized *x:

  • k → *c ([ts])

  • g → *dz (→ *z in most dialects)

  • x → *ś → *s/*š

Examples:

  • *atiku(s) „father” (nom. sg.) → *aticu(s) → (with vowel fronting) Late Common Slavic *otьcь
  • Proto-Germanic *kuningaz „king” → Early Common Slavic *kuningu(s) → Late Common Slavic *kъnędzь
  • *vixu(s) „all” → *vьśь → *vьšь (West), *vьsь (East and South)

There is significant debate over when this palatalization took place and the exact contexts in which the change was phonologically regular.[61] The traditional view is that this palatalization took place just after the second regressive palatalization (hence its traditional designation as the „third palatalization”), or alternatively that the two occurred essentially simultaneously. This is based on the similarity of the development to the second regressive palatalization and examples like *atike „father” (voc. sg.) → *otьče (not *otьce) that appear to show that the first regressive palatalization preceded the progressive palatalization.[62]

A dissenting view places the progressive palatalization before one or both regressive palatalizations. This dates back to Pedersen (1905) and was continued more recently by Channon (1972) and Lunt (1981). Lunt’s chronology places the progressive palatalization first of the three, in the process explaining both the occurrence of *otĭče and the identity of the outcomes of the progressive and second regressive palatalizations:[63]

  1. Progressive palatalization: *k > *ḱ (presumably a palatal stop) after *i(n) and *j

  2. First regressive palatalization: *k/*ḱ > *č before front vowels

  3. Fronting of back vowels after palatal consonants

  4. Monophthongization of diphthongs

  5. Second regressive palatalization: *k/*ḱ > *c before front vowels

(similarly for *g and possibly *x)

Significant complications to all theories are posed by the Old Novgorod dialect, known particularly since the 1950s, which has no application of the second regressive palatalization and only partial application of the progressive palatalization (to *k and sometimes *g, but not to *x).

More recent scholars have continued to argue in favor of the traditional chronology,[64][65][66] and there is clearly still no consensus.

The three palatalizations must have taken place between the 2nd and 9th century. The earlier date is the earliest likely date for Slavic contact with Germanic tribes (such as the migrating Goths), because loanwords from Germanic (such as *kъnędzь „king” mentioned above) are affected by all three palatalizations.[67]On the other hand, loan words in the early historic period (c. 9th century) are generally not affected by the palatalizations. For example, the name of the Varangians, from Old Norse Væringi, appears in Old East Slavic as варѧгъ varęgъ, with no evidence of the progressive palatalization (had it followed the full development as „king” did, the result would have been **varędzь instead). The progressive palatalization also affected vowel fronting; it created palatal consonants before back vowels, which were then fronted. This does not necessarily guarantee a certain ordering of the changes, however, as explained above in the vowel fronting section.

(…)

…..

I co? I pstro, bo to wszystko powyżej to jedynie jedna wielka odtfoszona gówno prawda. Tak samo wiarygodna, jak rzekome zapożyczenie słowa Pra-Słowiańskiego Cyce / CyCe, od jakiegoś giermańskiego Zitze / ZiT+Ze, czy Titte / TiT+Te

Zwracam uwagę, że znów tzw. rough breathing, czyli wtórne ubezdźwięcznienie jest doskonale widoczne i działające, patrz przykłady podane niżej.

I znów zapis zgodny z zasadą tzw. miękkiego k’/K’, w skrajnej postaci, patrz Sławomir Ambroziak i Pra-Słowiańskie rdzenie naprzemiennie, raz tylko wysokoenergetyczne tzw. satem, dwa wysokoenergetyczne, ale już jakoś częściowo wtórnie ubezdźwięcznione, czyli zkentumizowane. Co ciekawe, postaci tylko ubezdźwięcznionych jakoś nie znalazłem, no bo Pipi / Pi+Pi, Wee-wee / L”i+L”i, itp no to chyba nie to samo…

…..

http://www.forumbiodiversity.com/showthread.php?t=50229

Kentumizacja – wtórne ubezdźwięcznienie wysokoenergetycznych pierwowzorów PS, na przykładach Sikać, Szczać, itp.

Czytaj dalej