200 Nazistowska wersja historii Indo-Germanów, nie tylko według niemieckojęzycznej wikipedii, czyli uczniowie Himmlera i Goebbelsa kontratakują!

Dlaczego i Reich i indo-germańska wikipedia kręcą i kłamią?

Ten wpis nawiązuje do:

https://skrbh.wordpress.com/2019/09/01/198-000-lat-pra-slowianszczyzny-pochodzenie-pra-slowian-wedlug-skrbh-szkic-wstepu-i-podstaw-wspolczesnosci/

O przeciw-logicznej, przeciw-słowiańskiej i nazistowskiej propagandzie Reicha i jego kolegów z Max Planck Institute pisałem już tu:

https://skrbh.wordpress.com/2019/06/22/189-pra-dzieje-pra-slowianszczyzny-protokol-rozbieznosci-z-rudaweb-i-histslov-wg-skribh/

https://skrbh.wordpress.com/2019/06/16/188-pra-slowianie-indoeuropejczycy-r1a-histslov-jego-dziwna-mapka-i-to-co-z-tego-wynika-lub-nie/

https://skrbh.wordpress.com/2019/06/05/187-ganj-dareh-watpliwy-prapoczatek-hodowli-rolnictwa-i-pra-slowianszczyzny/

https://skrbh.wordpress.com/2019/05/17/186-pra-poczatki-pra-slowianszczyzny-przyczynek-do-dyskusji-i-ustalenie-wstepnego-protokolu-rozbieznosci/

https://skrbh.wordpress.com/2019/01/25/166-the-proto-indo-european-homeland-czyli-indogermanskie-kompleksy-fielko-giermancow-fielko-ormian-fielko-anatolijczykow-fielko-iranczykow-fielko-sindusow-fielko-finow-fielko-turkow-itp/

Bierzcie i czytajcie to wszyscy, albowiem oto jest ofitzjalna indo-germańska / fielko-germańska fietza, wsparta autorytetem Harwardu, Max Planck Institute w osobie prof. Davida Reicha.

Die Karten zeigen die vermutete geographische Ausbreitung und die Differenzierung der indogermanischen Sprachen bis ca. 500 n. Chr.

Mapy pokazują założony zasięg geograficzny i zróżnicowanie języków indogermańskich do około 500 roku naszej ery.

…..

(…) Diese These steht in starkem Zusammenhang mit der Anatolien-Hypothese, baut aber auf linguistische sowie genetische Daten aus den Jahren 2018 und 2019 auf. Analysen zur Ausbreitung der Indogermanischen Sprachen weisen auf eine Urheimat im südlichen Kaukasus und dem nördlichen Iran hin.[16][17]

Eine genetische Studie (Wang; Reich et al 2018) unterstützen diese These. Den Wissenschaftlern zufolge stimmt die DNA der frühen Indogermanen mit den Bewohnern des südlichen Kaukasus und des nördlichen Irans überein. Ihnen zufolge wanderten diese Ur-Indogermanen einerseits nach Anatolien und andererseits Richtung Norden in die südlichen Steppenregionen in denen später die Yamna-Kultur entstand.[18] (…)

(…) Hipoteza ta jest silnie związana z hipotezą Anatolijską, ale opiera się na danych językowych i genetycznych z lat 2018 i 2019. Analizy rozprzestrzeniania się języków Indogermańskich / Indogermanische wskazują na ojczyznę na południowym Kaukazie i w północnym Iranie [16] [17]

Badanie genetyczne (Wang, Reich i in. 2018) potwierdza tę tezę. Według naukowców DNA wczesnych Indoeuropejczyków zbiega się z mieszkańcami południowego Kaukazu i północnego Iranu. Według nich, te starożytni Indogermanie / Indogermanen migrowali z jednej strony do Anatolii, a z drugiej strony na północ w południowe regiony stepowe, w których później powstała kultura Jamna. (…)

Doprawdy?!! Powtórzę: Doprawdy?!!

😍 😂 😳 😞 😖 LOL 😄 😆 😃 😍 😈

I to dlatego np. potomkowie tych Indo-Germanów, jak np. Baskowie z R1b i w 100% potomkowie Bell Beakers pochodzących ze stepu z kultury Jamowej / Yamna / Yamnaya,.. mówią w języku baskijskim, Nie-Indo-Germańskim, który to język jest porównywany do j. kartwelskich, jak j. gruziński..?!!

Ciekawe jest też np. to, że inne badania zaprzeczają wymianie genów z południa Skałkazu, a sam Skałkaz jest nazwany „barierą genetyczną”, patrz:

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1046/j.1529-8817.2004.00092.x

Mitochondrial DNA and Y‐Chromosome Variation in the Caucasus

I. Nasidze
First published: 02 June 2004
https://doi.org/10.1046/j.1529-8817.2004.00092.x

Summary

We have analyzed mtDNA HVI sequences and Y chromosome haplogroups based on 11 binary markers in 371 individuals, from 11 populations in the Caucasus and the neighbouring countries of Turkey and Iran. Y chromosome haplogroup diversity in the Caucasus was almost as high as in Central Asia and the Near East, and significantly higher than in Europe. More than 27% of the variance in Y‐haplogroups can be attributed to differences between populations, whereas mtDNA showed much lower heterogeneity between populations (less then 5%), suggesting a strong influence of patrilocal social structure. Several groups from the highland region of the Caucasus exhibited low diversity and high differentiation for either or both genetic systems, reflecting enhanced genetic drift in these small, isolated populations. Overall, the Caucasus groups showed greater similarity with West Asian than with European groups for both genetic systems, although this similarity was much more pronounced for the Y chromosome than for mtDNA, suggesting that male‐mediated migrations from West Asia have influenced the genetic structure of Caucasus populations.

…..

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21917723

The Caucasus as an asymmetric semipermeable barrier to ancient human migrations.

Yunusbayev
doi: 10.1093/molbev/msr221. Epub 2011 Sep 13.

Abstract

The Caucasus, inhabited by modern humans since the Early Upper Paleolithic and known for its linguistic diversity, is considered to be important for understanding human dispersals and genetic diversity in Eurasia. We report a synthesis of autosomal, Y chromosome, and mitochondrial DNA (mtDNA) variation in populations from all major subregions and linguistic phyla of the area. Autosomal genome variation in the Caucasus reveals significant genetic uniformity among its ethnically and linguistically diverse populations and is consistent with predominantly Near/Middle Eastern origin of the Caucasians, with minor external impacts. In contrast to autosomal and mtDNA variation, signals of regional Y chromosome founder effects distinguish the eastern from western North Caucasians. Genetic discontinuity between the North Caucasus and the East European Plain contrasts with continuity through Anatolia and the Balkans, suggesting major routes of ancient gene flows and admixture.

…..

https://www.cell.com/current-biology/comments/S0960-9822(17)30695-4

Eight Millennia of Matrilineal Genetic Continuity in the South Caucasus

Ashot Margaryan
Published:June 29, 2017DOI:https://doi.org/10.1016/j.cub.2017.05.087

Summary

The South Caucasus, situated between the Black and Caspian Seas, geographically links Europe with the Near East and has served as a crossroad for human migrations for many millennia [1, 2, 3, 4, 5, 6, 7]. Despite a vast archaeological record showing distinct cultural turnovers, the demographic events that shaped the human populations of this region is not known [8, 9]. To shed light on the maternal genetic history of the region, we analyzed the complete mitochondrial genomes of 52 ancient skeletons from present-day Armenia and Artsakh spanning 7,800 years and combined this dataset with 206 mitochondrial genomes of modern Armenians. We also included previously published data of seven neighboring populations (n = 482). Coalescence-based analyses suggest that the population size in this region rapidly increased after the Last Glacial Maximum ca. 18 kya. We find that the lowest genetic distance in this dataset is between modern Armenians and the ancient individuals, as also reflected in both network analyses and discriminant analysis of principal components. We used approximate Bayesian computation to test five different demographic scenarios explaining the formation of the modern Armenian gene pool. Despite well documented cultural shifts in the South Caucasus across this time period, our results strongly favor a genetic continuity model in the maternal gene pool. This has implications for interpreting prehistoric migration dynamics and cultural shifts in this part of the world.

…..

https://www.biorxiv.org/content/10.1101/322347v1

The genetic prehistory of the Greater Caucasus

Chuan-Chao Wang
Posted May 16, 2018.
doi: https://doi.org/10.1101/322347

Abstract

Archaeogenetic studies have described the formation of Eurasian ‘steppe ancestry’ as a mixture of Eastern and Caucasus hunter-gatherers. However, it remains unclear when and where this ancestry arose and whether it was related to a horizon of cultural innovations in the 4th millennium BCE that subsequently facilitated the advance of pastoral societies likely linked to the dispersal of Indo-European languages. To address this, we generated genome-wide SNP data from 45 prehistoric individuals along a 3000-year temporal transect in the North Caucasus. We observe a genetic separation between the groups of the Caucasus and those of the adjacent steppe. The Caucasus groups are genetically similar to contemporaneous populations south of it, suggesting that – unlike today – the Caucasus acted as a bridge rather than an insurmountable barrier to human movement. The steppe groups from Yamnaya and subsequent pastoralist cultures show evidence for previously undetected farmer-related ancestry from different contact zones, while Steppe Maykop individuals harbour additional Upper Palaeolithic Siberian and Native American related ancestry.

https://www.biorxiv.org/content/biorxiv/early/2018/05/16/322347.full.pdf

I poniżej poprawiona wersja z tego roku. To z niej pochodzi zamieszczony na górze obrazek…

https://www.nature.com/articles/s41467-018-08220-8

Ancient human genome-wide data from a 3000-year interval in the Caucasus corresponds with eco-geographic regions

Chuan-Chao Wang, Sabine Reinhold, […]Wolfgang Haak

Nature Communicationsvolume 10, Article number: 590 (2019)

…..

Reich (i Haak też!) w swoich indo-germańskich, a właściwie fielko-germańskich twierdzeniach, powołuje się na dane z pracy Wang et al,.. tyle tylko, że one dowodzą czegoś ZUPEŁNIE INNEGO!!! (Tym gorzej dla danych, a co tam!)

Wg tej najnowszej, ale w sumie jedynie odświeżonej tzw. teorii armeńskiej, czy też jakoś irańsko-anatolijskiej inaczej, tzw. semicka haplogrupa J2 ma być tzw. indoeuropejska, a właściwie indo-germańska. Haplogrupa R1a właściwie nie ma z tym wiele wspólnego, itp!!!

Wygląda na to, że wg Reicha i niemieckojęzycznej wikipedii, itp, Pra-Indo-Germanie posiadali haplogrupę J2 i w dalszej kolejności haplogrupy R1b i R1a.

Wygląda na to, że Ariowie to już nie R1a Z93, ale J2. Wcześniej przyszli coś jakby z Ganj Dareh, a wcześniej… hm… To w sumie ofitzjalnie twierdzą indo-germańscy / fielko-germańscy naukowcy ze współczesnych Niemiec i USA!

WHG i EHG zupełnie dla nich nie istnieje! W sumie istnieje dla nich tylko CHG!

Czy J2 ma jakieś związki z ANE i Chłopcem z Mal’ta, skoro (wg Gaska) CHG już miał, jako swoją domieszkę 24,000 lat temu?

…..

Dlaczego i Reich i indo-germańska wikipedia kręcą i kłamią?

Kasa, misie, kasa i wszystko inne tyż!

To nie jest zabawa. To jest nic innego, jak ciąg dalszy pustynnego obrzezywania i wyniszczania pamięci o Tradycji Północno-Euro-Azjatyckich Łowców Zbieraczy, czyli Tradycji Naszych Słowiańskich Przodków!

Reich, jego koledzy z Max Planck Institute, Kristiansen i inni, z tymi ich tradycyjnymi goebbelsowskimi kłamstwami wpisują się w długą niechlubną listę indo-germańskich / fielko-germańskich kłamców i krętaczy.

Pra-Słowiańszczyzna, a następnie Słowiańszczyzna i to, co z niej po 2000 lat niszczenia zostało, to dla nich nadal śmiertelny wróg. Zacytuję tu nauczyciela nauczycieli Reicha i jego fielko-germańskiej kompanii…

Zwykła propaganda ma niewiele wspólnego z obiektywizmem i jeszcze mniej z prawdą.
Im większe kłamstwo, tym ludzie łatwiej w nie uwierzą.
Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą.
https://pl.wikiquote.org/wiki/Joseph_Goebbels

Wcale Mię to wszystko już nie śmieszy, zwłaszcza po tym, jak „rzetelnie” do podobnych zagadnień podeszli i Rudaweb i Histslov, czyli „słowiańscy znawcy tematu”. No cóż, trzeba brać się do roboty i zadeptać to neonazistowskie allo-allo kłamstwa w zarodku, albo czas zacząć się bać! 😦

…..

https://de.wikipedia.org/wiki/Indogermanische_Sprachen

Indogermanische Sprachen

Die indogermanischen oder indoeuropäischen Sprachen bilden die heute sprecherreichste Sprachfamilie der Welt mit etwa drei Milliarden Muttersprachlern. Ihre große Verbreitung ist das Ergebnis von Völkerwanderungen im Laufe der Jahrtausende und zuletzt auch der europäischen Expansion seit dem 15. Jahrhundert.

Die zu dieser Sprachfamilie gehörenden Sprachen zeigen weitreichende Übereinstimmungen beim Wortschatz, in der Flexion, in grammatischen Kategorien wie Numerus und Genus sowie im Ablaut. Als gemeinsamer Ursprung wird eine einzelne, vorgeschichtliche indogermanische Ursprache angesetzt, die in Grundzügen durch einen Vergleich der Einzelsprachen rekonstruiert werden konnte.

Indogermanische Sprachen (hellgrün dargestellt) neben den anderen Sprachfamilien der Welt (Abk. gemäß ISO 639-2/5: ine)

Ein hypothetischer Stammbaum der indogermanischen Sprachen

Inhaltsverzeichnis

Die Bezeichnung

Die beiden gängigen Bezeichnungen sind Klammerbegriffe, die sich an der (vorkolonialen) geografischen Verbreitung der Sprachfamilie orientieren. Sie werden nach Wissen und Tradition des frühen 19. Jahrhunderts verwendet, als man vom Hethitischen und Tocharischen noch nichts wusste.

Der in der deutschsprachigen Linguistik gängige Ausdruck indogermanisch orientiert sich an den geographisch am weitesten voneinander entfernt liegenden Sprachgruppen des (vorkolonialen) Verbreitungsgebietes, den indoarischen Sprachen im Südosten (mit Singhalesisch auf Sri Lanka) und den germanischen Sprachen mit dem Isländischen im Nordwesten. Diese Bezeichnung wurde als langues indo-germaniques 1810 vom dänisch-französischen Geografen Conrad Malte-Brun (1775–1826) eingeführt.[1][2] Später wird Heinrich Julius Klaproth den Begriff „indogermanisch“ in seiner 1823 erschienenen Asia Polyglotta im deutschsprachigen Raum einbringen. Franz Bopp (1833)[3] spricht hingegen von den „indoeuropäischen“ Sprachen.

Die Wortbildungen indogermanisch und indoeuropäisch sind also nicht so zu verstehen, dass der rechts stehende Wortteil -germanisch / -europäisch den Kern des Wortes darstellte und folglich alle beteiligten Völker so einordnen würde. Auch der modernere Begriff indoeuropäisch muss (analog zu indogermanisch) verstanden werden als „Sprachen, die in einem Bereich von Europa bis Indien vorkommen“. So sind z. B. PersischKurdisch oder Armenisch „indoeuropäische“ Sprachen, deren Heimat weder in Europa noch in Indien liegt, dasselbe gilt für die ausgestorbenen Sprachen Hethitisch und Tocharisch.

Einige Forscher stellen die früh abgespaltenen anatolischen Sprachen den gesamten übrigen indogermanischen Sprachen als Primärzweig gegenüber und bezeichnen die Gesamtheit dieser Sprachen als indohethitisch. Dieser Begriff wird in der Indogermanistik heute weitgehend abgelehnt, da der anatolische Zweig trotz seiner sicherlich frühen Abspaltung als einer unter mehreren Primärzweigen des Indogermanischen – wie z. B. Germanisch, ItalischKeltisch oder Indoiranisch – angesehen wird. Völlig veraltet ist die im 19. Jahrhundert auch in der britischen Linguistik verbreitete Bezeichnung arische Sprachen. (In der englischsprachigen Literatur wird arisch (Aryan) allerdings weiterhin für die Untergruppe der indoiranischen Sprachen verwendet.)

Ursprung und Entwicklung

Die indogermanischen Sprachen werden als genealogisch verwandt betrachtet, d. h. als „Tochtersprachen“ einer „Muttersprache“ des nicht mehr erhaltenen Urindogermanischen (Proto-Indoeuropäisch (PIE)). Dass ihre Ähnlichkeit nur durch typologische Angleichung nach Art eines Sprachbundes zustande kam, kann aufgrund der zahlreichen regelmäßigen Entsprechungen ausgeschlossen werden. Die bereits seit langem bekannte Tatsache, dass die romanischen Sprachen als Nachfolger der lateinischen bzw. der vulgärlateinischenSprache anzusehen sind, sowie einige ähnlich gelagerte Fälle wie die skandinavischen Sprachen, führte zum Konzept der Sprachfamilie. Dieses wurde auch auf solche Gruppen von Sprachen übertragen, die in gleicher Art aus einer gemeinsamen Vorläufersprache hervorgegangen erschienen, aber nicht durch Texte bekannt waren, sondern deren einstige Existenz nur hypothetisch und rekonstruktiv erschlossen werden konnte. Bei der Rekonstruktion stützt man sich vor allem auf Gemeinsamkeiten der grammatischen Formen und auf verwandte Wörter (Kognaten). Eine hohe Anzahl an Kognaten weist auf eine genealogische Verwandtschaft hin, wenn der zu vergleichende Wortschatz aus dem Grundwortschatz stammt.

Im Sinne der Stammbaumtheorie hielt man das Altindische früher für die gemeinsame Urheimat des Indoeuropäischen. 1808 bezeichnete Friedrich Schlegel Indien als Urheimat der indoeuropäischen Völker und Sprachen. Da es sich mit der biblischen Überlieferung von der Urheimat der Menschen in Asien deckte, wurde der Gedanke schnell aufgenommen.[4]

Der florentinische Gelehrte und Kaufmann Filippo Sassetti, der über Konstantinopel und Teheran bis nach Indien reiste, begann sich neben seiner Handelstätigkeit auch für das Sanskrit zu interessieren. Um das Jahr 1585 bemerkte er die auffälligen Wortähnlichkeiten zwischen den indoarischen Sprachen und dem Italienischen.[5]

Bereits 1647 stellte der niederländische Linguist und Gelehrte Marcus Zuerius van Boxhorn erstmals eine grundlegende Verwandtschaft zwischen einer Reihe von europäischen und asiatischen Sprachen fest; ursprünglich bezog er in diese Verwandtschaft die germanischen sowie die „illyrisch-griechischen“ und italischen Sprachen einerseits und das Persische andererseits ein, später fügte er noch die slawischen, keltischen und baltischen Sprachen hinzu. Die gemeinsame Ursprache, von der all diese Sprachen abstammen sollten, bezeichnete van Boxhorn als Skythisch. Er konnte sich allerdings mit dieser These im 17. Jahrhundert noch nicht durchsetzen.

1786 erkannte der englische Orientalist William Jones aus Ähnlichkeiten des Sanskrit mit Griechisch und Latein, dass es für diese Sprachen eine gemeinsame Wurzel geben müsse. Er deutete bereits an, dass dies auch für Keltisch und Persisch gelten könnte.

Der Deutsche Franz Bopp brachte 1816 in seinem Buch Über das Conjugationssystem der Sanskritsprache in Vergleichung mit jenem der griechischen, lateinischen, persischen und germanischen Sprache den methodischen Beweis für die Verwandtschaft dieser Sprachen und begründete damit die deutsche Indogermanistik. Diese indogermanische Ursprache ließ sich durch Rekonstruktion gewinnen (siehe dazu: Vergleichende Sprachwissenschaft).

Zur Verbreitung der indogermanischen Sprachen in Raum und Zeit und damit auch bezüglich ihrer Differenzierung und weiteren Entwicklung sowie zur Überlegung einer einheitlichen indogermanischen Protosprache versuchen verschiedene Theorien Erklärungsmodelle anzubieten. Vier bekannte Theorien sind die:

Der deutsche Linguist August Schleicher hat versucht, die Entwicklung und Verwandtschaftsstruktur der indogermanischen Sprachen in seiner berühmten Stammbaumtheorie darzustellen. In diesem Stammbaum gibt es sowohl gesicherte als auch spekulative Verzweigungen; letztere betreffen insbesondere ausgestorbene Sprachen, die keine Nachfolgesprachen hinterlassen haben. Schleicher versuchte das hypothetische Urindogermanische zu rekonstruieren, indem er sich ursprünglicher Formen verschiedener indogermanischer Sprachen bediente. Daraus entstand eine Übersetzung der sogenannten indogermanischen Fabel Das Schaf und die Pferde als Avis akvasasca.

Hermann Hirt gründete die Substrattheorie und gebrauchte dabei das Bild von Sprachschichten, die sich überlagern. Die sprachliche Grundlage für diese Überlagerungen ist das Substrat, auf welches sich das Superstrat als sprachliche Überlagerung auflegt oder aneinander anlagert, im Sinne einer Adstrat-Wirkung bei Zweisprachigkeit. So könnten immigrierende indogermanische Ethnien ihre Sprache auf die regionalen Völker übertragen haben.

Von Hugo Schuchardt und Johannes Schmidt stammte die Wellentheorie; sie ersetzt die Vorstellung eines Stammbaums, welcher sich aus einer indogermanischen Ursprache entwickelt haben soll, durch das Modell einer Welle mit konzentrischen Kreisen, die mit zunehmender Entfernung vom Mittelpunkt immer schwächer werden. Gemäß diesem Modell haben sich die verschiedenen indogermanischen Sprachgruppierungen und Einzelsprachen aus einer nur relativen ursprünglichen Spracheinheit ausgegliedert und in der Folge durch wellenartige Verbreitung zu sprachlichen Neuerungen über mannigfaltige Übergangsdialekte geführt.

Es können sowohl Wortwurzeln als auch morphologische und phonologische, ja sogar (mit Einschränkungen) syntaktische Merkmale des Indogermanischen rekonstruiert werden. Eine Grundsprache im Sinne eines präzisen kommunikativen Verständnisses wird mit dieser Rekonstruktion jedoch nicht erreicht.

„Urheimat“

Ausgehend von Wortstämmen, die allen indogermanischen Sprachen gemeinsam sind, versucht die Ethnolinguistik, in Zusammenarbeit mit der Archäologie  das Ursprungsgebiet der Indogermanen zu bestimmen und mit prähistorischen Völkern oder Kulturen in Verbindung zu bringen. Bei der Frage nach einer Urheimat ist allerdings immer zwischen einer hypothetischen sprachhistorischen Rekonstruktion örtlicher Einflussgrößen im Rahmen der Herausbildung der frühest fassbaren indogermanischen Wurzelwörter und demgegenüber einer Identifikation von Volk, Sprache und Raum (Kontinuitätstheorie) zu unterscheiden.

Einige Hypothesen sind erheblich vom Nationalismus geprägt oder wurden von einer Ideologie vereinnahmt (z. B. im Nationalsozialismus). Dies gilt z. B. auch für viele indische Wissenschaftler, die die indogermanische Urheimat in Indien selbst verorten und damit gleichzeitig die Trägerschaft z. B. der Harappa-Kultur den Indoariern bzw. ihren urindoiranisch– oder gar urindogermanischsprachigen Vorläufern zusprechen. Andere extreme Annahmen sehen die Urheimat z. B. in Südosteuropa oder ostwärts des Urals bis zum Altaigebirge

Karte der indoeuropäischen Migration von ca. 4000 bis 1000 v. Chr. (Kurgan-Hypothese). Die Einwanderung nach Anatolien könnte entweder über den Kaukasus (nicht gezeigt) oder über den Balkan stattgefunden haben.

  • Urheimat gemäß der Kurgan-Hypothese
  • indogermanisch sprechende Völker bis 2500 v. Chr.
  • Besiedlung um 1000 v. Chr.

Die Kurgan-Hypothese

Die Kurgan-Hypothese ist eine der Hypothesen, die eine Urheimat zwischen den Extremen annehmen. Dazu gehören vor allem Gegenden rund um das Schwarze Meer: die Steppen mit der Kurgankultur im Norden, Transkaukasien im Osten oder Kleinasien (Anatolien) im Süden.

Sprachwissenschaftler (z. B. J.P. Mallory (1989),[6] A. Parpola (2008),[7] R.S.P. Beekes (2011)[8]) neigen überwiegend zur Steppen-These,[9] die auch von archäologischen Befunden gestützt wird.[10] Die Transkaukasien-Hypothese geht auf die Linguisten T. Gamqrelidse und W. Iwanow (1984) zurück.[11]

Die Anatolien-Hypothese


Verbreitung der y-DNA J2

Die Anatolien-Hypothese postuliert den Kulturtransfer, vor allem für SprachenAckerbau und Viehzucht nach Europa durch Einwanderung aus Anatolien. Im engeren Sinne wird darunter die Ausbreitung einer indogermanischen Ursprache von Anatolien her nach Europa durch und mit der jungsteinzeitlichen Revolution gesehen. Der britische Archäologe C. Renfrew (1987)[12] gilt als Schöpfer der Anatolien-Hypothese, nach der die Urheimat in Anatolien liegt.

Renfrew (2003) geht von einer graduellen Einwanderung der indoeuropäischen Sprachen aus, auch „Indo-hethitisches Modell“ genannt.[13] Die modifizierte Hypothese integriert vor allem neueste Erkenntnisse zur Genetik europäischer Populationen (Ausbreitung von Haplogruppen);

  1. ab 6.500 v. Chr. sei die neolithische Expansion aus Anatolien über die Balkanhalbinsel (Starčevo-KulturKörös-Cris-Kultur) bis zur mitteleuropäischen Bandkeramik erfolgt;[14]
  2. gegen 5.000 v. Chr. sei mit der Ausbreitung kupferzeitlicher Kulturen eine Dreiteilung indogermanischer Sprachen auf dem Balkan erfolgt, mit Aufspaltung in einen nordwesteuropäischen Zweig (Donauraum) und einen östlichen Steppenzweig (Vorfahren der Tocharer).
  3. erst nach 3000 v. Chr. sei die Aufspaltung der Sprachfamilien vom Proto-Indogermanischen (GriechischArmenischAlbanisch, Indo-IranischBaltischSlawisch) erfolgt.

Keine der Herkunfts-Hypothesen hat bisher allgemeine Akzeptanz gefunden. Einen Überblick über die Diskussion bietet z. B. der Mallory-Schüler John Day.[15]

Die Kaukasus-Iran-Hypothese

Diese These steht in starkem Zusammenhang mit der Anatolien-Hypothese, baut aber auf linguistische sowie genetische Daten aus den Jahren 2018 und 2019 auf. Analysen zur Ausbreitung der Indogermanischen Sprachen weisen auf eine Urheimat im südlichen Kaukasus und dem nördlichen Iran hin.[16][17]

Eine genetische Studie (Wang; Reich et al 2018) unterstützen diese These. Den Wissenschaftlern zufolge stimmt die DNA der frühen Indogermanen mit den Bewohnern des südlichen Kaukasus und des nördlichen Irans überein. Ihnen zufolge wanderten diese Ur-Indogermanen einerseits nach Anatolien und andererseits Richtung Norden in die südlichen Steppenregionen in denen später die Yamna-Kultur entstand.[18]

Genetik und Indogermanistik


Y-DNA-Verteilung in Europa (Haplogruppen mit weniger als 3 % können in den Diagrammen fehlen.)

Populationsgenetiker wie Luigi Luca Cavalli-Sforza[19] versuchen, Herkunft und Verwandtschaft von Völkern und Sprachen durch molekulargenetische  Methoden, insbesondere durch Erforschung der Verbreitung von Genmutationen (Haplogruppen), zu erhellen.

Man geht mittlerweile davon aus, dass die Ausbreitung der indogermanischen Sprache(n) mit der Ausbreitung der Y-DNA-Haplogruppen J2[20]R1a[21] und R1b[22] zusammenhängt. Das stimmt jedoch nur teilweise mit dem archäologischen Befund überein (Schnurkeramik- versus Glockenbecherkultur).

Indogermanisch und andere Sprachfamilien

Ähnlichkeiten zwischen Sprachen können durch Verwandtschaft, Sprachkontakt, typologische Zwänge, aber auch nur durch Zufall begründet sein. Daher können sie auch (aber müssen nicht unbedingt) für die Frage der indogermanischen Urheimat von Relevanz sein.

Über Außenbeziehungen des Indogermanischen gibt es zahlreiche Hypothesen. Zu den im Folgenden angeführten Sprachen (Ursprachen von Sprachfamilien) werden in der wissenschaftlichen Literatur engere Beziehungen aufgezeigt (siehe dazu auch den Abschnitt Literatur).

  • zum Uralischen. Diese dürften besonders auf Kontakt mit dem östlichen Indogermanischen beruhen und liegen im Bereich des Wortschatzes (z. B. beim Pronominalsystem[23]) oder der Morphologie.[24]
  • zum Kartwelischen. Die beiden Sprachen weisen Übereinstimmungen im morphonologischen System auf.
  • zum Semitischen. Obwohl bei einer Urheimat des Indogermanischen nördlich des Kaukasus keine besonderen Beziehungen zu erwarten wären, sind solche aufgezeigt worden, die gar an eine Urverwandtschaft der beiden Sprachen denken lassen.

Einige, vor allem sowjetische Wissenschaftler haben versucht, Belege für eine sogenannte nostratische Sprachfamilie zu finden, zu der neben den indogermanischen auch die afroasiatischen Sprachen (früher hamitosemitischen Sprachen) und die als genealogische Einheit selbst umstrittenen altaischen Sprachen gehören sollen. Diese Belege werden derzeit überwiegend als nicht ausreichend angesehen.

In ähnlicher Weise hat der US-amerikanische Linguist Joseph Greenberg aufgrund lexikalischer und grammatischer Gemeinsamkeiten eine eurasiatische Makro-Sprachfamilie vorgeschlagen. Sie umfasst insbesondere die drei relativ umfangreichen indogermanischen, uralischen und altaischen Sprachfamilien sowie einige Kleinfamilien und Einzelsprachen Eurasiens, jedoch ausdrücklich nicht Afroasiatisch. Diese Makro-Sprachfamilie deckt sich somit teilweise mit dem Nostratischen, wobei auch grundlegendere Gemeinsamkeiten beiderseitig (Greenberg, Bomhard) festgestellt wurden. Bisher ist eine Entscheidung über die Gültigkeit der eurasiatischen Hypothese ebenfalls nicht möglich.

Die Zweige des Indogermanischen

Zu den indogermanischen Sprachen gehören die folgenden Gruppen heute noch gesprochener Sprachen:

Zwei weitere wichtige Gruppen sind ausgestorben (†):

Außerdem sind folgende Sprachen lediglich in Fragmenten überliefert, deren Zugehörigkeit zur indogermanischen Sprachfamilie außer Zweifel steht, deren genauere Zuordnung zu anderen Sprachen jedoch umstritten ist:

  • Illyrisch † (möglicherweise die Vorstufe des Albanischen)
  • Lusitanisch † (möglicherweise keltisch oder mit dem Keltischen näher verwandt)
  • Makedonisch † (möglicherweise mit dem Griechischen näher verwandt)
  • Messapisch † (möglicherweise mit dem Illyrischen näher verwandt)
  • Phrygisch † (zeigt gemeinsame Entwicklungen mit dem Griechischen und Armenischen)[25]
  • Sikulisch † (möglicherweise italisch)
  • Thrakisch † (mit den Dialekten Dakisch, Getisch, Moesisch)
  • Venetisch † (möglicherweise zum Italischen gehörig)

Einige fragmentarisch überlieferte Sprachen können nicht sicher als indogermanisch identifiziert werden:

Zurückgehend auf Peter von Bradke (1890) werden die indogermanischen Sprachen nach dem Einzelkriterium der Entwicklung des palatalisierten /k’/ (z. B. im Zahlwort *k’mtom ‚hundert‘) in sogenannte Kentum- und Satem-Sprachen eingeteilt. Die ursprüngliche Annahme, diese Einteilung ginge auf eine Dialekt-Isoglosse der indogermanischen Ursprache zurück, hat sich mit der Entdeckung des Tocharischen gegen Anfang des 20. Jahrhunderts als unhaltbar herausgestellt, wurde aber einige Jahrzehnte lang teilweise noch weiter vertreten. Als rein deskriptives Kriterium ist die Einteilung heute noch lebendig.[32]

Verwandtschaftsverhältnisse

Geschichte

Seit Schleicher wird immer wieder versucht, die oben genannten Untergruppen auf gemeinsame Zwischensprachen zurückzuführen. Durchgesetzt haben sich nur wenige, so besonders die Zusammenfassung der indoarischen und der iranischen Sprachen als indoiranische Sprachen. Weitgehend anerkannt ist auch die baltoslawische Sprachgruppe (Balto-slawische Hypothese); strittig bleiben eine nähere Verwandtschaft zwischen den italischen und den keltischen Sprachen, die Zuordnung des Venetischen sowohl zum Illyrischen als auch zu den italischen Sprachen, eine thrakischphrygische Sprachgemeinschaft, die Abstammung des Albanischen vom Illyrischen, die Gruppe des Balkanindogermanischen (Griechisch, Armenisch, Albanisch) und vieles mehr.

Daher wird bei der obigen Liste auf genauere Zuordnungen verzichtet, Streitfälle stehen weiter als Einzelgruppen ohne Hinweise auf vermutete Verwandtschaftsverhältnisse.

Gegenwart

Die Archaismen des Urindogermanischen sind heute nur noch in wenigen der modernen Nachfolgesprachen erhalten. Dabei können Sprachen sich in einigen Eigenschaften als konservativ zeigen, in anderen aber große Veränderungen aufweisen. Meinungen, wonach eine Sprache besonders konservativ ist (z. B. oft für das Litauische vertreten), müssen sich also auf konkrete Eigenschaften beziehen und sind nicht zu verallgemeinern.

Ausbreitung der indogermanischen Sprachen

Die Karten zeigen die vermutete geographische Ausbreitung und die Differenzierung der indogermanischen Sprachen bis ca. 500 n. Chr.

IE5500BPde.png

IE4500BP.png

IE3500BPde.png

IE2500BP.png

IE1500BPde.png

Literatur

Allgemeines, wissenschaftliche Publikationen

Grundlagen und Lehrbücher

  • Robert S.P. Beekes: Vergelijkende taalwetenschap. Een inleiding in de vergelijkende Indo-europese taalwetenschap. Het Spectrum, Amsterdam 1990. (niederländisch).
    • englisch: Comparative Indo-European Linguistics. An Introduction. 2. Auflage. Übersetzt von UvA Vertalers / Paul Gabriner. John Benjamins, Amsterdam / Philadelphia 2011 (1. Auflage 1995), ISBN 1-55619-505-2.
  • Warren Cowgill: Indogermanische Grammatik. Band I: Einleitung; Band II: Lautlehre. Begr. v. Jerzy Kuryłowicz, Hrsg.: Manfred Mayrhofer. Indogermanische Bibliothek, Reihe 1, Lehr- und Handbücher. Winter, Heidelberg 1986.
  • Benjamin W. Fortson IV: Indo-European Language and Culture. An Introduction. 2. Auflage. Wiley-Blackwell, Malden, MA / Chichester 2010 (1. Auflage 2004), ISBN 978-1-4051-8896-8.
  • Ernst KausenDie indogermanischen Sprachen. Von der Vorgeschichte bis zur Gegenwart. Helmut Buske Verlag, Hamburg 2012, ISBN 978-3-87548-612-4.
  • Michael Meier-BrüggerIndogermanische Sprachwissenschaft. Walter de Gruyter, Berlin 2010 (9. durchges. u. erg. Aufl.), ISBN 3-11-025143-4.
  • Oswald SzemerényiEinführung in die vergleichende Sprachwissenschaft. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1990 (4. Aufl.), ISBN 3-534-04216-6
  • Eva Tichy: Indogermanistisches Grundwissen. Hempen, Bremen 2000, ISBN 3-934106-14-5.

Historische Werke

  • Bertold Delbrück: Einleitung in das Studium der indogermanischen Sprachen. Ein Beitrag zur Geschichte und Methodik der vergleichenden Sprachforschung. Bibliothek indogermanischer Grammatiken. Band 4. Breitkopf & Härtel, Leipzig 1919 (6. Auflage).
  • August SchleicherCompendium der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen. Böhlau, Weimar 1861/62, Olms, Hildesheim 1974 (Nachdr.), ISBN 3-487-05382-9.

Beziehungen zu anderen Sprachfamilien

Uralisch

  • Hermann JacobsohnArier und Ugrofinnen. Göttingen 1922.
  • Björn CollinderIndo-uralisches Sprachgut. In: Uppsala Universitets Årsskrift 1934. Filosofi, Språkvetenskap och historiska vetenskaper I, S. 1–116. Uppsala 1934.
  • Hans JensenIndogermanisch und Uralisch. In: Helmut Arntz (Hrsg.): Germanen und Indogermanen, 2. Band, S. 171–181. Heidelberg 1936.
  • Aulis JokiUralier und Indogermanen. Die älteren Berührungen zwischen den uralischen und indogermanischen Sprachen. (= Suomalais-ugrilaisen seuran toimituksia, 151) Helsinki 1973.
  • Károly RédeiZu den indogermanisch-uralischen Sprachkontakten. Wien 1986.

Kartwelisch

  • Thomas V. GamkrelidzeKartvelian and Indo-European. A Typological Comparison of Reconstructed Linguistic Systems. In: Bulletin of the Georgian National Academy of Sciences, Band 2, Nr. 2, 2008, S. 154–160.
  • Thomas V. Gamkrelidze, Givi I. MačavarianiSonantensystem und Ablaut in den Kartwelsprachen. Tübingen 1982.

Semitisch/Afroasiatisch

  • Allan R. BomhardThe ‘Indo-European-Semitic’ Hypothesis Re-examined. In: The Journal of Indo-European Studies, Band 5, Nr. 1 (spring 1977), S. 55–99.
  • Albert SchottIndogermanisch-Semitisch-Sumerisch. In: Helmut Arntz (Hrsg.): Germanen und Indogermanen, Band 2, S. 45–95. Heidelberg 1936.
  • Hermann MöllerSemitisch und Indogermanisch. 1. Teil: Konsonanten. Kopenhagen 1906.
  • Hermann Möller: Indogermanisch-Semitisches Wörterbuch. 1911.

Nostratisch

Archäologie und Urheimat

  • David W. Anthony: The Horse, the Wheel and Language. How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World. Princeton University Press, Princeton, NJ 2007, ISBN 978-0-691-14818-2.
  • David W. Anthony / Don Ringe: „The Indo-European Homeland from Linguistic and Archaeological Perspectives“. In: Annual Review of Linguistics. Heft 1, 2015, S. 199–219 (annualreviews.org).
  • Linus Brunner: Die gemeinsamen Wurzeln des semitischen und indogermanischen Wortschatzes – Versuch einer Etymologie. Francke, Bern, München 1969.
  • Luigi Luca Cavalli-SforzaGene, Völker und Sprachen. Die biologischen Grundlagen unserer Zivilisation. dtv, München 2001, ISBN 3-423-33061-9
  • Thomas W. Gamkrelidse / Wjatscheslaw IwanowDie Frühgeschichte der indoeuropäischen Sprachen. In: Spektrum der Wissenschaft. Dossier. Die Evolution der Sprachen. Spektrumverlag, Heidelberg 2000,1, S. 50–57. ISSN 0947-7934
  • Marija GimbutasThe Kurgan Culture and the Indo-Europeanization of Europe. Selected Articles from 1952 to 1993. Institute for the Study of Man, Washington 1997, ISBN 0-941694-56-9
  • Marija GimbutasDas Ende Alteuropas. Der Einfall von Steppennomaden aus Südrussland und die Indogermanisierung Mitteleuropas. In: Archeolingua. series minor 6. jointly ed. by the Archaeological Institute of Hungarian Academy of Sciences and the Linguistic Institute of the University of Innsbruck. Archaeolingua Alapítvány, Budapest 1994 (auch als Buch). ISSN 1216-6847 ISBN 3-85124-171-1
  • James P. MalloryIn Search of the Indo-Europeans. Language, Archaeology and Myth. Thames & Hudson, London 1989, ISBN 0-500-27616-1
  • James P. Mallory / D. Q. Adams (Hrsg.): Encyclopedia of Indo-European Culture. Fitzroy Dearborn, London 1997, ISBN 1-884964-98-2
  • Georges-Jean Pinault: La langue poétique indo-européenne – actes du colloque de travail de la Société des Études Indo-Européennes. Leuven, Peeters, 2006, ISBN 90-429-1781-4
  • Colin RenfrewArchaeology and Language. The Puzzle of Indo-European Origins. 2. Auflage. University Press, Cambridge 1995 (1. Aufl. 1987), ISBN 0-521-38675-6
  • Colin Renfrew: Die Indoeuropäer – aus archäologischer Sicht. In: Spektrum der Wissenschaft. Dossier. Die Evolution der Sprachen. Spektrumverlag, Heidelberg 2000,1, S. 40–48. ISSN 0947-7934
  • Elmar SeeboldVersuch über die Herkunft der indogermanischen Verbalendungssysteme. In: Zeitschrift für vgl. Sprachforschung 85-2:185-210.
  • Jürgen E. Walkowitz: Die Sprache der ersten europäischen Bauern und die Archäologie In: Varia neolithica III, 2004, ISBN 3-937517-03-0
  • Colin Renfrew: Marija Rediviva DNA and Indo-European Origins. THE ORIENTAL INSTITUTE LECTURE SERIES, 30. Oktober 2017. online

Populäre Darstellungen

  • Elisabeth Hamel: Das Werden der Völker in EuropaForschungen aus Archäologie, Sprachwissenschaft und Genetik. Tenea Verlag Ltd., Berlin 2007, ISBN 978-3-86504-126-5
  • Milan MachovecHeimat Indoeuropa: Das Leben unserer Vorfahren aufgrund eines Vergleichs einzelner Sprachen. Verlagsatelier Wagner, Linz 2002, ISBN 3-9500891-9-5
  • Reinhard SchmoeckelDie Indoeuropäer. Bastei Lübbe, Bergisch Gladbach 1999, ISBN 3-404-64162-0. Das Werk findet sich nur in drei deutschen Uni-Bibliotheken.
  • Harald Wiese: Eine Zeitreise zu den Ursprüngen unserer Sprache. Wie die Indogermanistik unsere Wörter erklärt, Logos Verlag, Berlin 2010, 2. Auflage, ISBN 978-3-8325-1601-7.

Weblinks

Einzelnachweise

  1.  Conrad Malte-Brun: Précis de la Géographie universelle. Band 1: Ou description de toutes les parties du monde, sur un plan nouveau, d’apres les grandes divisions naturelles du globe …, F. Buisson, Paris 1810, S. 577.
  2.  Michael Meier-BrüggerIndogermanische Sprachwissenschaft. 8. Auflage. Walter de Gruyter, Berlin 2002, E 301.
  3.  Franz Bopp: Vergleichende Grammatik. Band 1. 1. Auflage. Dümmler, Berlin, S. 1199 (Google Books): in dem indo-europäischen Sprachstamm. 2. Auflage. Dümmler, Berlin 1857, S. XXIV (Google Books).
  4.  Claus Jürgen Hutterer: Die germanischen Sprachen – ihre Geschichte in Grundzügen. 4. Auflage. ALBUS-Verlag, Wiesbaden 1999, ISBN 3-928127-57-8, S. 16.
  5.  Jean-Claude Muller: Early stages of language comparison from Sassetti to Sir William Jones. In: Kratylos. Kritisches Berichts- und Rezensionsorgan für indogermanische und allgemeine Sprachwissenschaft, Jg. 31 (1986), Heft 1, S. 31f. ISSN 0023-4567
  6.  James P. Mallory: In Search of the Indo-Europeans. Language, Archaeology and Myth. Thames & Hudson, London 1989.
  7.  Asko Parpola: „Proto-Indo-European speakers of the late Tripolye Culture as the inventors of wheeled vehicles: Linguistic and archaeological considerations of the PIE homeland problem“. In: Karlene Jones-Bley, Martin E. Huld, Angela Della Volpe, und Miriam Robbins Dexter (Hrsg.): Proceedings of the nineteenth annual UCLA Indo-European Conference. Institute for the Study of Man, Washington, DC 2008. S. 1–59.
  8.  Robert S. P. Beekes: Comparative Indo-European linguistics: An introduction. 2. Auflage. John Benjamins, Amsterdam 2011.
  9.  Fortson (2010), S. 39 ff.
  10.  David W. Anthony (2007).
  11.  Tamaz V. Gamkrelidze / Vjačeslav V. IvanovIndoevropjskij jazyk i indoevropejcy. Rekonstrukcija i istoriko-tipologieskij analiz prajazyka i protokultury. Universitätsverlag Tiflis, Tiflis 1984; englische Ausgabe: Indo-European and the Indo-Europeans. A Reconstruction and Historical Analysis of a Proto-Language and a Proto-Culture. 2 Bände. Übersetzt von Johanna Nichols. Mouton de Gruyter, Berlin / New York 1994–1995.
  12.  Colin Renfrew: Archaeology and Language. The Puzzle of Indo-European Orgins. Jonathan Cape, London 1987, ISBN 0-224-02495-7, S. 75–98
  13.  Colin Renfrew: Time Depth, Convergence Theory, and Innovation in Proto-Indo-European. In: Alfred Bammesberger, Theo Vennemann (Hrsg.): Languages in Prehistoric Europe. 2003,
  14.  Harald Haarmann: Das Rätsel der Donauzivilisation. Die Entdeckung der ältesten Hochkultur Europas. C. H. Beck, München 2012, ISBN 978-3-406-62210-6, S. 31 f.
  15.  John V. Day: Indo-European origins. The anthropological evidence. The Institute for the Study of Man, Washington DC 2001.
  16.  World’s most-spoken languages may have arisen in ancient Iran (https://www.newscientist.com/article/2169896-worlds-most-spoken-languages-may-have-arisen-in-ancient-iran/)
  17.  All Indo-European Languages May Have Originated From This One Place (https://www.iflscience.com/plants-and-animals/all-indoeuropean-languages-may-have-originated-from-this-one-place/)
  18.  Wolfgang Haak, Johannes Krause, Svend Hansen, David Reich, Andrej B. Belinskiy: The genetic prehistory of the Greater Caucasus. In: bioRxiv. 16. Mai 2018, S. 322347, doi:10.1101/322347 (biorxiv.org [abgerufen am 13. Februar 2019]).
  19.  Luigi Luca Cavalli-Sforza: Geni, Popoli e Lingue (= Piccola Biblioteca Adelphi. Vol. 367). Adelphi, Mailand 1996, ISBN 88-459-1200-0 (In deutscher Sprache als: Gene, Völker und Sprachen. Die biologischen Grundlagen unserer Zivilisation. Hanser, München u. a. 1999, ISBN 3-446-19479-7; in englischer Sprache: Genes, Peoples and Languages. Allen Lane, London u. a. 2000, ISBN 0-7139-9486-X)
  20.  Robert R. Sokal, Neal L. Oden, Chester Wilson: . In: . Band 351, Nr. 6322, 9. Mai 1991, S. 143–145, doi:10.1038/351143a0.
  21.  eupedia.com
  22.  eupedia.com
  23.  Elmar Seebold, 1970
  24.  Hier steht im Mittelpunkt der Betrachtung wie die grammatischen Bausteine oder Morpheme miteinander verbunden werden; ob als analytische, isolierende Sprachen oder synthetische Sprachen. Zu den synthetischen Sprachen gehören folgende Typen:

    Vgl. Helmut Glück (Hrsg.): Metzler Lexikon Sprache. 4., aktualisierte und überarbeitete Auflage. Metzler, Stuttgart/ Weimar 2010. ISBN 978-3-476-02335-3, Stichwort Synthetische Sprache.

  25.  Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture: An Introduction. 2. Auflage. Blackwell Publishing, Malden, Oxford, Victoria 2010, ISBN 978-1-4051-8895-1, S. 461 f. (englisch).
  26.  John HarknessThe Novilara Stele Revisited. In Journal of Indo-European Studies, vol. 39, no. 1+2, spring/summer 2011, S. 13–32.
  27.  rossellamartiniopere.simplesite.com
  28.  Thomas MarkeyShared Symbolics, Genre Diffusion, Token Perception and Late Literacy in North-Western Europe NOWELE
  29.  Henri d’Arbois de JubainvilleLes premiers habitants de l’Europe, d’après les écrivains de l’antiquité. 2. Band, S. 3–215. Paris 1894
  30.  Hans KraheLigurisch und Indogermanisch. In Helmut ArntzGermanen und Indogermanen. 2. Band, S. 241–255. Heidelberg 1936; Ligurian language.
  31.  John T. Koch: Tartessian. Celtic in the South-West at the Dawn of History. Celtic Studies Publications, Aberystwyth 2009, ISBN 978-1-891271-17-5.
  32.  z. B. in Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture: An Introduction. Blackwell Publishing, Malden, Oxford, Victoria 2004, ISBN 978-1-4051-0316-9 (englisch).
Reklamy

30 uwag do wpisu “200 Nazistowska wersja historii Indo-Germanów, nie tylko według niemieckojęzycznej wikipedii, czyli uczniowie Himmlera i Goebbelsa kontratakują!

  1. Badanie Wang i in. 2018 to mistrzostwo ściemy w rozumieniu debaty o pochodzeniu języka i ludów PIE.
    Przepływ genów przez Kaukaz na stepy ogranicza się li wyłącznie do północnego przedgórza.
    Przez rok 2018 i w br Davidski uderzał raz za razem w sens tego opracowania, tłukąc jak w dziurawy bęben (poniżej linki do jego postów)

    Pogórze to Maykop, zaś stepy Maykop to coś zupełnie innego – widać to na schematach poniżej (z Wang):
    PCA i pochodzenie

    hg rodzicielskie (przepływ tylko po mtDNA, zaś całkowita bariera w przypadku Y-DNA):

    Cutuję za Wang (tłum. google):

    „Aby rozwiązać ten problem, wygenerowaliśmy dane SNP dla całego genomu od 45 prehistorycznych osobników wzdłuż 3000-letniego transektu czasowego na Północnym Kaukazie. Obserwujemy separację genetyczną między grupami Kaukazu i grupami sąsiednich stepów. Grupy Kaukazu są genetycznie podobne do współczesnych populacji na południe od niego, co sugeruje, że – w przeciwieństwie do dzisiejszych czasów – Kaukaz działał raczej jako pomost, a nie nie do pokonania bariera dla ludzkiego ruchu. Grupy stepowe z Yamnaya i późniejszych kultur pastoralnych wykazują dowody wcześniej niewykrytych przodków związanych z rolnikami z różnych stref kontaktu,”

    ?????????? – o co chodzi – ????????

    „Starożytne pochodzenie Eurazji północnej u osobników „Steppe Maykop”
    Cztery osobniki z kopców w strefie stepu trawiastego, które są archeologicznie związane z kompleksem kulturowym „Steppe Maykop” (informacje uzupełniające 1), nie mają elementu związanego z rolnikiem w Anatolii w porównaniu z równoczesnymi osobnikami Maykop z pogórza. Zamiast tego niosą trzeci i czwarty składnik przodków, który jest głęboko związany z górnymi paleolitycznymi Syberyjczykami (zmaksymalizowanymi odpowiednio u poszczególnych Afontova Gora 3 (AG3) 36 , 37 i rdzennych Amerykanów oraz u współczesnych północnych Azjatów, takich jak północno-syberyjski Nganasan ( Uzupełnienie ryc. 1. Aby zilustrować to powinowactwo z „starożytnymi północnymi eurazjatami” (ANE) 26, przeprowadziliśmy również PCA z 147 eurazjatyckimi (rysunek uzupełniający 2A) i 29 populacjami Indian amerykańskich (rysunek uzupełniający 2B). Te ostatnie reprezentują kliny od bogatych w ANE populacji stepowych, takich jak EHG, osobniki eneolityczne, AG3 i Mal’ta 1 (MA1), do współczesnych rdzennych Amerykanów na drugim końcu.”

    !!!!!!!!!! – o nic, we wstępie, powyżej, Wang plecie głupoty- !!!!!!!!!

    Czytając to opracowanie, nijak nie mogłem dojść do ładu i składu z jego sensem (pogodzenie wstępu z resztą).

    Dalej wg. eurogenes

    1/ http://eurogenes.blogspot.com/2018/11/what-happened-to-maykop.html
    „Moim zdaniem Maykop był zasadniczo istotą obcą {wśród} rdzennej ludności stepów.” {moje}

    2/ przyczyna izolacji Maykopu: http://eurogenes.blogspot.com/2018/10/steppe-maykop-buffer-zone.html strefa buforowa – Maykop step!

    3/ i najciekawszy wniosek z Wang 2018 )):
    Yamanaya nie pochodzi z Maykop!!
    http://eurogenes.blogspot.com/2018/11/big-deal-of-2018-yamnaya-not-related-to.html
    https://eurogenes.blogspot.com/2019/02/on-maykop-ancestry-in-yamnaya.html

    Polubienie

    • Wszystko to prawda niestety. I to jest tzw. nofoczesna ofitzjalna nauka:-(

      Co tu gadać… Ten koń jaki jest widzi każdy, kto chce tylko porównać dane i oczywiste fakty. Co mnie już w sumie wcale nie śmieszy, to fakt, że dla Rudaweb J2 jest jak dla Reicha „pra-indo-europejskie”, bo jest odnajdywane wśród aryjskich kast północnych Sindii, a dokładnie wśród braminów.

      Można? Można… Przekonałem się już, że umiejętność naciągania faktów, (np. patrz: Europa, Europa i naciąganie na żołądź nieistniejącego kawałka „naskórka”) niektórzy opanowali do mistrzostwa. Jedyne co mnie dziwi, że tacy naciągacze nie widzą tego, jak ich głowy śmiesznie wyglądają w takich nieprawdziwych czapeczkach… 😦

      No ale czego nie robi się dla tej, czy tamtej „południowej” ideologii…

      Polubienie

    • O proszę! O gilku mowa. 🙂

      http://rudaweb.pl/index.php/2019/09/18/woliat-w-aszkelonie/

      (…) Filistyn J

      W VII tysiącleciu p.n.e. jej przedstawiciele przeszli z Anatolii na Bałkany. W Europie osiedli głównie w rejonach górskich m.in w Karpatach i Apeninach. Jednak np. na Krecie występuje głównie pochodna J2a. Biorąc pod uwagę teorię, że Ludy Morza w swojej drodze z Europy Środkowej do Egiptu zatrzymały się nad Morzem Egejskim, przyjrzyjmy się bliżej tej drugiej mutacji J. J2a1 ze stanowiska Ludas–Varjú–dűlő na Węgrzech, związana z bliską łużyckiej kulturą kyjatycką, pochodzi z lat 1270 – 1110 p.n.e., czyli może być wcześniejsza albo współczesna odnalezionej w Aszkelonie. Na podstawie analizy podobieństwa genotypu do współczesnych narodów stwierdzono, że najbliższa jest dzisiejszym Polakom. Taki wynik uzyskał zespół irlandzkiej genetyk Lary M. Cassidy, która rzetelnie dobrała próbki porównawcze do swojej analizy. Z kolei haplogrupa J2a4 występuje wśród hinduskich braminów obok R2a. Najliczniejsza w tej kaście jest jednak R1a1 (szczególnie mutacja R1a-Z93), z którą J2a trafiła do Indii z Europy poprzez azjatyckie stepy w migracji Ariów.
      (…)
      Jak powszechnie już wiadomo, kultura ceramiki sznurowej związana była z ekspansją ludności o męskiej haplogrupie R1a, a kulturę unietycką wiąże się z przybyciem ludności o męskiej haplogrupie R1b na terytorium obecnych Niemiec, zamieszkałe jednak wcześniej przez R1a. Najpóźniej w III tys. p.n.e. kobiety o tych żeńskich haplogrupach stały się towarzyszkami mężczyzn R1a i R1b. Jak podał Adrian Leszczyński (w artykule „Wyniki badań DNA Adriana Leszczyńskiego na podstawie projektu GENO 2.0 National Geographic”, na bialczynski.pl), poza Europą subklad T2b2 występuje w Turkmenistanie, Iranie i Indiach. Subklad T2b4 występuje w Uzbekistanie, subklad T2b11 znaleziono w regionie północnego Kaukazu, a T2b16 w regionie nadwołżańsko-uralskim w Rosji oraz w Kazachstanie. Azjatyckie subklady są tymi samymi, co wyodrębione na stanowiskach kultury ceramiki sznurowej w Europie, czyli uczestniczyły w migracji Praariów.
      (…)
      Filistyn R1

      Obecnie ok. 57 proc. polskich mężczyzn jest nosicielami pochodnych R1a, 18 proc. – I (I2a, I2b, I1), 16 proc. R1b, ale są też E oraz J1 i J2. Udział R1a w Polsce jest najwyższy w Europie. Jednak wyższy jest jej udział wśród hinduskich braminów – ok. 70 proc., w której występuje też J2a taka, jak w pokrewnej łużyckiej kulturze kyjatyckiej, także słowiańskiej. Przypomnę, że jej próbka z terenu dzisiejszych Węgier została wydatowana na XIII/XII tys. p.n.e. W tym czasie Ariowie w Indiach spisali już pierwsze hymny Rygwedy. Natomiast Filistyni przynieśli na Bliski Wschód wiedzę metalurgiczną, rolniczą i żeglarską. Dzięki tym umiejętnościom zdominowali ówczesnych mieszkańców Izraela i Palestyny. Przynieśli też ze sobą alfabet. Według biblii, zostali pokonani (dokładniej ich najpotężniejszy wojownik Goliat) przez króla Dawida, który miał żyć ok. 1 000 r. p.n.e. W tym czasie na terenie dzisiejszego Izraela dochodzi do powstania w ramach R1a rodu genetycznego Lewitów. Z powstałej na Bliskim Wschodzie R1a-M582 , ok. 1 100 lat p.n.e., następnie wydziela się grupa R1a-Y2619 – ustalił w 2017 r. zespół Dorona M. Behara w pracy “The genetic variation in the R1a clade among the Ashkenazi Levites’ Y chromosome”. W biblii, Bóg wybrał Lewitów (w miejsce pierworodnych Izraela) jako swoją szczególną własność i kazał ich wyświęcać do służby pomocniczej w świątyniach, a część wprost została przeznaczona do stanu (kasty) kapłańskiego; nazwano ich kohenami. Otrzymywali dziesięcinę z płodów rolnych i bydła, a także część każdej ofiary, przynoszonej przez Izraelitów do Świątyni Jerozolimskiej. Zajmowali się głównie pilnowaniem świątyni oraz przygotowywaniem liturgii. Król Dawid niektórych przeznaczył do służby urzędniczej i sędziowskiej. Pomagali w wyjaśnianiu Prawa Mojżeszowego. Wynikałoby z tego, że Dawid po zwycięskim pojedynku z wojownikiem Filistynów, resztę przekonał do pokoju, nadając im wysoką pozycję w swoim królestwie, wynikającą wprost z urodzenia. Stali się więc kastą uprzywilejowaną, podobną do hinduskich braminów. Przy tym o takim samym pochodzeniu, jak kapłani hinduscy, bo głównie z rodu R1a.

      Filistyn R1 z cmentarza w Aszkelonie po matce odziedziczył bardzo popularną w Europie od tysięcy lat haplogrupę żeńską H, dokładniej subklad H92. Jej różne odmiany posiada ponad 40 proc. współczesnych Europejek, w tym 45 proc. Polek. W wenedyjsko-słowiańskiej kulurze ceramiki sznurowej, której potomkowie są odpowiedzialni za indoeuropejską ekspansję – prowadzoną przez mężczyzn z R1a od Skandynawii do Indii – znaleziono próbki H1ca1, H2a1, H4a1, H5a1, H6a1a i H10e.
      (…)
      Ciałopalenie jest charakterystycznym rytuałem dla cywilizacji indosłowiańskich.
      (…)
      Do dziś w polskiej tradycji jest zakaz witania się poprzez próg właśnie po to, by nie prowokować złego losu. Oto, dlaczego na filistyńskich cmentarzach jest znacznie mniej szczątków dziecięcych niż na nekropoliach innych obrządków bliskowschodnich. Za to znajdowane są pod domami Filistynów. Pochodzenie ich rytuału grzebania najmłodszych jest więc oczywiste.

      Goliat = Woliat

      W pracy “The etymology of Goliath in the light of Carian pn Wljat/Wliat: a new proposal” Mariona Vernet Pons twierdzi, że w starożytnym języku hebrajskim nie występowało W. Mogło je, w zapisie cudzoziemskiego imienia, zastąpić G. W 1985 r. Charles Hockett wysunął hipotezę, zgodnie z którą używanie zębów i szczęki jako narzędzi w społecznościach łowiecko-zbierackich spowodowało, że ich przedstawiciele nie mogli wymawiać dźwięków, do produkcji których używa się jednocześnie dolnej wargi i górnych zębów (spółgłoski wargowo-zębowe), czyli dźwięków „f” [f] i „w” [v].

      W marcu br. ukazał się artykuł zespołu Damiana Blasi z Instytutu Historii Człowieka im. Maksa Plancka, w którym badacze połączyli dane paleoantropologiczne, lingwistyki historycznej oraz biologii ewolucyjnej i na tej podstawie dostarczyli dowodów, że w neolicie doszło do ogólnoświatowej zmiany dźwięków w językach. Odpowiedni nagryz pionowy i poziomy u dorosłych widzimy w danych paleontologicznych pochodzących z czasu, gdy upowszechniło się rolnictwo, a wraz z nim bardziej intensywne przetwarzanie żywności, dzięki czemu ludzie zaczęli jeść bardziej miękkie pożywienie. Wówczas aparat mowy człowieka ukształtował się tak, że można było z łatwością wymawiać dźwięki „f” [f] i „w” [v]. Na wcześniejszych etapach rozwoju (zbieracko-łowieckim czy koczowniczo-pasterskim) taka zdolność wymowy nie istniała. Ponieważ Izraelici przybyli do Kanaanu jako pasterze koczownicy (w odróżnieniu od rolników, żeglarzy i metalurgów filistyńskich), to mogli mieć problemy z wymawianiem takich głosek i zastąpili wargowo-zębowe prostszymi, np. gardłowym “g”. To mocne potwierdzenie teorii Mariony Pons.
      (…)

      Jaki z tego wniosek?

      Jeśli dobrze zgaduję, to wg Rudaweb J2 i R1a-M582 i R1a-Y2619 są czysto aryjskie… i jednocześnie i czysto semickie! 🙂

      Czy dotrze do niego i do innych nawiedzonych mondrali, że nie są to haplogrupy słowiańskie, a jedynie od-pra-słowiańśkie (te 2 ostatnie)?
      Czy dotrze do niego i do innych nawiedzonych mondrali, że nie można być jednocześnie i tzw. semita i tzw. aryjczykiem, tak jak nie można być trochę morzem i pustynią?

      Wontpiem, że stanie się to szybko… ale jednak kiedyś nastąpi. Podobnie jak to miało miejsc przy okazji innych głoszonych mondrosi o tzw. południowej drogi R1a, R1a-Z93 w Ganj Darech sprzed 10,000 lat, itd.

      https://yhrd.org/tools/branch/R1a-M582
      https://yhrd.org/tools/branch/R1a-Z645

      Tu o badaniach genetycznych i tym, co czai się za ich plecami…

      https://khazardnaproject.wordpress.com/2017/08/29/shaming-23andme-works/

      (…) This is not something you want to be accused of when your company is worth 1 billion dollars (on paper) and you are in a lot of debts since your primary strategy of luring people into give you their genetic data so you can discover disease-causing genes and make a lot of money is not working THAT well… (…)

      Adrianowi Leszczyńskiemu gratuluję roztropności i oddania swoich danych genetycznych tureckim aryjczykom z Khazarii… 🙂

      O tych „indosłowiańskich” językowych wymysłach nie napiszę za wiele, bo upowszechniał będę samodzielne wpisy na te tematy.

      WiTaM WaS WS”y+STKi(c)H.
      WiD+No i S’+WiTa. WSTaJe S’WiT i WS+(c)HoD+Ni WiD+NieJE WiD+NoKRa”G.
      WieJe Wy+SoKo WiaTR i WieLe WieLKi(c)H WiLK+o’W WyJe WS”e”Dzie.
      WiDzi+Cie WaL+eC”+Ne+Go WoDza WoLNo WioDa”+Cego WoZ+eM Z+Wia”Z+aNe WoL”y do WoDo+PoJo’ Na WieR(c)Ho’ Za WieR”+Ba”?
      JeJ WiTki i WiSL”a WiJa” Sie” WaR+TKo.
      WaR”a” Sie” Wy+WaRy WR”a”Ce.
      WaRKoT WRoN, WRo’G+oWie WaRC”a”.
      WRaCa+JCie Do WioSKi, Do WSi! WiD+aC’ WoJNa!

      Zaprawdę powiadam Gam, Rudageb znów nadaje jak potłuczony! 😦

      Polubienie

      • http://rudaweb.pl/index.php/2019/09/18/woliat-w-aszkelonie/#comment-339528

        WRZESIEŃ 19, 2019
        RUDAWEB
        Do PCA nie będę się odnosił, bo pozostawia za wiele pola do spekulacji – dowolność w doborze próbek i populacji porównawczych. Jeśli w suplementach nie widzę próbek „polskich” czy ogólnie środkowoeuropejskich, to pomijam po prostu te analizy i szukam innych danych.

        Co do zarzutów ideologicznych, to zarówno Ty jak i Skribha nie ogarniacie pełni obrazu (być może celowo, bo nie zgadza się z Waszymi wyobrażeniami).

        To, że Lewici ani bramini nie są Słowianami w sensie dzisiejszym jest oczywistością. Natomiast to, że źródła przodków obu społeczności były u nas – to zupełnie inna sprawa. Przypomnę fragment wstępu do mojego artykułu: „…rodowód był z serca Europy. Stamtąd były jego geny, język i wysoka technologia. Potomkowie roztopili się w nowych narodach. Najczęściej stali się nauczycielami i kapłanami.”

        Pominę rozwijanie odpowiedzi w sprawie Z93 i podsumuje krótko – jeśli Z93 odpowiada naszej duszy (bramini), to gra muzyka. Jeżeli zaś nie (Lewici), to gonić Żyda. Nie ma to nic wspólnego z zasadami dociekania prawdy.

        …..

        „Ty jak i Skribha nie ogarniacie pełni obrazu (być może celowo, bo nie zgadza się z Waszymi wyobrażeniami”… Hahahahaha Wyobrażeniami… Hahahahaha…

        Jak ktoś celowo może nie ogarniać pełni obrazu, który nie zgadza się z jego wyobrażeniami, hm? Wg jakiej to logiki jest prawdziwe? Czy takiej: Bramini J2 i Indo-Słogianie Legici Z93 = Z280?!!

        Tako rzecze Rudageb zawsze nieomylna krynica prawdy jaśnienajprzenajświętszej! LOL 🙂

        Szybko poszło w pięty! Szkoda, że nie do głowy! Konopie panie, konopie, jak Zagłoba trza jeść! Hahahahaha 🙂 Właśnie leci kabarecik. Czy to już tak ma pozostać teraz? 😦

        Polubienie

        • http://rudaweb.pl/index.php/2019/09/18/woliat-w-aszkelonie/#comment-339824

          WRZESIEŃ 23, 2019
          RUDAWEB
          Nie jest nadużyciem, bowiem ok 1 100 p.n.e. na terenie Izraela R1a posiadać mogli tylko Filistyni. Nie udowodniono w tym okresie innej R1 na tym terenie w tych czasach. Praca https://www.nature.com/articles/s41598-017-14761-7 obaliła popularny do niedawna pogląd, że R1a aszkenazyjskich Lewitów pochodziła z Chazarii.

          …..

          Hahahahaha LOL!!! Czyste aryjskie R1a-M582 tzw. Lewitów (potomków (Tut)Mosesa) powstało samo z siebie w semickiej Palestynie, czy innej Judei… Hahahahaha

          Nie przyszło z aryjskiej Persji za zgodą Cyrrusa Wielkiego, ani nie ma nic wspólnego z plemionami tureckawatych koczowników ze stepu, co to byli potomkami Ariów wcześniej, a później tzw. Chazarami / Ashkenazi i stanowią z 80% mieszkańców Izraela (wcześniej mieszkających w Rosji)?!! Nie, nie, nie…

          Dodatkowo jest tam widoczna zbieranina chaplogrup ojcowskich od czapy: R1a-M582, R1a-Y2619, R1a-YP268, R1b-M269, T-M70, Q3-B853, Q-M378, G-M377, G-BY764, E-Z838, E-PF3780, E-B923, E-B933, J1-P58, J1b-B877, J2-M12, J-M318, J2b-M241. A wszystkie one mają rzekomo przecież pochodzić od Abrachama… Cud, panie, cud iście byblyjny… 🙂

          https://www.nature.com/articles/s41598-017-14761-7

          The genetic variation in the R1a clade among the Ashkenazi Levites’ Y chromosome

          Doron M. Behar, Lauri Saag, Monika Karmin, Meir G. Gover, Jeffrey D. Wexler, Luisa Fernanda Sanchez, Elliott Greenspan, Alena Kushniarevich, Oleg Davydenko, Hovhannes Sahakyan, Levon Yepiskoposyan, Alessio Boattini, Stefania Sarno, Luca Pagani, Shai Carmi, Shay Tzur, Ene Metspalu, Concetta Bormans, Karl Skorecki, Mait Metspalu, Siiri Rootsi & Richard Villems

          Scientific Reportsvolume 7, Article number: 14969 (2017)

          Origin and expansion of the Ashkenazi Levite Y chromosome clade. The suggested gradual movement and expansion pattern of the Ashkenazi Levite haplogroup R1a-Y2619 are denoted by ascending numerical labels. An ancestral origin in the Middle East (1) is followed by a migration route (purple arrows) paralleling the dispersal of Ashkenazi Jews to Europe (2). Expansion within the Ashkenazi Jewish population in Europe (3) is followed by a paternal gene flow of R1a-Y2619 Y chromosomes to non-Ashkenazi Jewish communities (4). A second theoretical expansion route of Levites from the Middle East to Europe (5) via the expansion of non-Ashkenazi Jews is shown but not supported by the obtained results. Map data is from ©2017 Google Maps.

          (…) The Ashkenazi Levite phylogenetic branch
          All R1a-M582 Y chromosomes sampled from Ashkenazi Levites, non-Ashkenazi Levites, Ashkenazi non-Levites, and non-Jews with known or suspected Ashkenazi origin established a well-defined phylogenetic branch nested within haplogroup R1a-M582 and demonstrated a star-like expansion pattern (Fig. 2 and Supplemental Figure S1). The root of this branch is defined by a total of six polymorphic sites and designated according to one of the positions, R1a-Y2619 (g.6733896A>G) coalescing 1,743 (1,334–2,200) ybp (Table 1). The five non-Ashkenazi Levites and the single Iraqi Jew did not establish a distinct phylogenetic cluster but scattered within the Ashkenazi Levite samples. The sister clades of R1a-Y2619 within R1a-M582, coalescing ~3,143 (2,620–3,682) ybp, were sampled in Iranian Azeris, a Kerman, a Yazidi and one sample from Iberia. Further, the phylogeny demonstrates a rich diversity of R1a samples distributed throughout the Middle East, Anatolia, Caucasus and the Indian sub-continent, whereas East European branches represent an early split within R1a. (…)

          Nie, to aryjskie R1a-M582 nie pochodzi od aryjskich Chazarów, ale od aryjskich Filistynów, co to byli największymi wrogami Izraela…. No tak. Tyle, że jakiejś specjalnej różnicy to to nie robi i tzw. anty-semityzmu tu nikakowo niet! 🙂

          A i zapomniałem o najważniejszym, nikt nie ma tu nic do ukrycia, ani do ugrania i ci potomkowie aryjczyków zawsze szanują innych i mówią jedynie prawdę. Nic, do kogo ja to piszę… 😦

          Polubienie

      • A i jeszcze przypomnę to, bo zawiłe to się wszystko zrobiło niektórym za bardzo:

        https://pl.wikipedia.org/wiki/Niewola_babilońska

        Niewola babilońska (hebr. ‏‏גָּלוּת בָּבֶל‏‎‎) – zwyczajowe określenie wygnania Judejczyków z Judy, trwającego od 586 do 538 roku p.n.e.

        Termin „niewola” jest historycznie nieadekwatny, gdyż deportowani Żydzi nie byli traktowani jak niewolnicy, a część z nich pełniła wysokie stanowiska urzędnicze zarówno na dworze królów babilońskich, jak i perskich[1].

        Wydarzenia
        Pierwsze wysiedlenie Żydów do Babilonu nastąpiło w 597 p.n.e.[2], kiedy to Nabuchodonozor II wtargnął do Jerozolimy, zrabował świątynny skarbiec i wysiedlił m.in. króla Jojakina oraz proroka Ezechiela[3].

        W lipcu 587/586 p.n.e. wojska babilońskie króla Nabuchodonozora II zdobyły Jerozolimę, tłumiąc tym samym powstanie Żydów z Judy przeciwko państwu nowobabilońskiemu. Według relacji Jeremiasza, 4600 Żydów zostało przesiedlonych do Babilonii[4]. Taką metodę ujarzmiania buntowniczych ludów stosowali wcześniej na masową skalę władcy Asyrii, m.in. w stosunku do Aramejczyków i Izraelitów. Ostatnia deportacja, o której wspomina Księga Jeremiasza, miała miejsce w 582 p.n.e.[5]

        Niewola Żydów skończyła się w roku 539/538 p.n.e., gdy Cyrus II Wielki, król Persów, podbił Babilonię i zgodził się na powrót Żydów do Judy, która stała się autonomiczną prowincją perską – Jehud. Uwolnienie nastąpiło w wyniku znanej z tolerancji polityki królów perskich[6][7].

        Część Żydów należących do plemion Lewiego i Beniamina powróciła do ojczyzny w 537 p.n.e.[8]

        …..

        Rudageb, może lepiej przeprosić się i logiką i z tym Iranem i z chazarską aryjskością czystej krwi, co? 🙂

        Przypominam, że tzw. język hebrajski też ci potomkowie Ariów odtfaszali co najmniej 2 razy, także teges.

        Polubienie

        • http://www.iwrit.pl/historia.php

          Historia języka hebrajskiego

          Nazwa języka hebrajskiego – עברית [iwrit] – wywodzi się od słowa עברי [iwri] , tzn. „Hebrajczyk”. Ono z kolei pochodzi najprawdopodobniej od czasownika לעבור [la’awor] – „przechodzić, przejść”. W tym wypadku עברי mogłoby odnosić się do „tego, który przeszedł rzekę” (Eufrat lub Jordan), a więc do kogoś, kto – jak biblijny Praojciec Abraham – przybył do ziemi Kanaan ze Wschodu.

          Język hebrajski należy do wielkiej rodziny języków chamito-semickich, do podrodziny semickiej, a w jej ramach do grupy północno-zachodniosemickiej i do podgrupy kananejskiej.

          Dzieje języka hebrajskiego można podzielić na kilka okresów:

          1. Hebrajski przedbiblijny

          Terminem tym określa sie język mówiony, używany do XII wieku p.n.e. Zachowało się bardzo niewiele jego śladów na piśmie – najważniejsze (listy z Tel Amarna) pochodzą z XIV w. p.n.e. Język ten wykazywał pewne cechy prasemickie, które nie występują już później w hebrajskim biblijnym. Najważniejszą z nich była odmiana rzeczowników przez przypadki.

          1. Hebrajski starożytny (biblijny)

          Mianem tym określa się język literacki, w którym napisana została Biblia Hebrajska. Umowne granice czasowe hebrajskiego biblijnego obejmują okres od od 1200 do 200 r. p.n.e. (choć jako język pisany pozostawał w użyciu jeszcze ponad dwa stulecia dłużej – do zburzenia Drugiej Świątyni w 70 r. n.e.). Do czasu niewoli babilońskiej (586 r. p.n.e.) hebrajski wykazywał stosunkowo dużą odporność na zapożyczenia z innych języków. Potem jednak stał się podatny na wpływy aramejskiego i perskiego. Nie wiemy zbyt wiele o mówionych, dialektowych odmianach hebrajskiego, współistniejących z hebrajskim biblijnym. Bez wątpienia po powrocie niewoli babilońskiej ich pozycja stale słabła na rzecz języka aramejskiego. Uważa się, że od V w. p.n.e. stopniowo ewoluowały one w kierunku hebrajskiego misznaickiego. Hebrajski używany w mowie po roku 200 p.n.e. to już wyłącznie hebrajski misznaicki.

          1. Hebrajski misznaicki (rabiniczny)

          Hebrajski misznaicki prawdopodobnie nie wywodził się wprost z hebrajskiego biblijnego, ale raczej z jakiegoś wcześniejszego dialektu. Przyjmuje się, że już od IV w. p.n.e. (a co najmniej od 200 r. p.n.e.) aż do połowy II w. n.e. (umownie do 135 r. n.e.) był to język mówiony Żydów mieszkających w Palestynie, równolegle z aramejskim.

          W I w. n.e. (ok. 70 r. n.e.) hebrajski misznaicki stał się językiem literackim. Zaczął też wtedy dość szybko wychodzić z użycia w mowie, ustępując w końcu ostatecznie aramejskiemu i greckiemu.

          Okres hebrajskiego misznaickiego (jako języka literackiego) możemy podzielić na dwa podokresy: tannaicki (do ukończenia Miszny ok. 200 r. n.e.) i następujący po nim – amoraicki (do ukończenia Talmudu Babilońskiego w VI w. n.e.).

          Hebrajski misznaicki cechuje się rozbudowana składnią, ułatwiającą precyzyjne wyrażanie myśli. Sprecyzowano też i ułatwiono zasady posługiwania się czasami. Wiele słów zapożyczano z aramejskiego, greckiego, perskiego i łaciny.

          1. Hebrajski średniowieczny (ok. 500 – 1880 r. n.e.)
            Jest to przede wszystkim język liturgiczny. Powstawała w nim także poezja, dzieła naukowe i filozoficzne (także ich liczne przekłady z arabskiego). Hebrajski średniowieczny jest bardzo zróżnicowany. W różnych proporcjach – zależnie od epoki, gatunku i autora – łączy w sobie elementy języka biblijnego i misznaickiego.
          2. Okres nowoczesny (od 1881 r.)
            Za datę przełomową, choć oczywiście tylko umowną, przyjmuje się rok, w którym Eliezer Ben Jehuda przyjechał do Palestyny i tam zaczął swoje wielkie dzieło.


          Eliezer Ben Jehuda podczas pracy nad swoim słownikiem.

          Był to okres odrodzenia kultury narodowej oraz myśli politycznej wśród Żydów. Na tej fali pojawił się Eliezer, najwybitniejszy przedstawiciel odrodzenia języka hebrajskiego. Ale potrzeba restauracji języka pojawiła się przede wszystkim wśród rozproszonych po całym globie mas żydowskich. Silne akcenty narodowościowe w Europie w XIX wieku wpłynęły również na społeczność semicką, która potrzebowała tak silnego spoiwa, jakim jest język.

          Tak więc język hebrajski został wskrzeszony. Słownictwo oparto w dużej mierze na języku biblijnym, zaś składnię zaczerpnięto z języka misznaickiego. Wymowę (zwłaszcza samogłosek) oparto na języku Żydów sefardyjskich. Do języka wprowadzono mnóstwo nowych słów, aby przystosować go do współczesnego świata (sam Eliezer Ben Jehuda wymyślił ich 4000).

          Michał Szulc (późn. zm.)

          Polubienie

  2. https://eurogenes.blogspot.com/2018/06/yamnaya-isnt-from-iran-just-like-r1a.html

    Saturday, June 16, 2018

    Yamnaya isn’t from Iran just like R1a isn’t from India

    A strange thing sometimes happens in population genetics: highly capable and experienced researches come up with stupid ideas and push them so hard that, despite all the evidence to the contrary, they become accepted as truths. At least for a little while.

    It’s obvious now, thanks to full genome sequencing and ancient DNA, that Y-chromosome haplogroup R1a cannot be native to India. It arrived there rather recently from the Eurasian steppe, in all likelihood during the Bronze Age, probably as the Indus Valley Civilization (IVC) was collapsing or, perhaps, just after it had collapsed.

    But for quite a few years this was something of a taboo, even politically incorrect, narrative, and it was vehemently rubbished by many Indians, including Indian scientists, and their western academic sympathizers.

    Indeed, a whole series of papers came out, often in high brow scientific journals, claiming that R1a originated in South Asia, and that it spread from there to Europe. This, it was also claimed, was the final nail in the coffin of the so called Aryan Invasion Theory (AIT), because R1a was often described as the „Aryan” haplogroup.

    I wasn’t impressed by any of this nonsense. I said so here and elsewhere, to the great annoyance of those who believed, against all reason and logic, that the Indo-Aryans, and even Indo-Europeans, were indigenous to India. Here’s a taste of some of my work on the topic going back to 2013.

    South Asian R1a in the 1000 Genomes Project

    Children of the Divine Twins

    The Poltavka outlier

    Looking back, it’s all a bit rough, but very cool nonetheless. However, I was often accused of being biased, unscientific and even bigoted and racist as a result of offering such commentary and research. Make no mistake, my detractors were seething that I would dare to question what was apparently a scientific reality, and they wanted to shut me up. It was a nasty experience, but it now feels great to be vindicated.

    Certainly, nowadays, no objective person who, more or less, knows their stuff would argue that the vast majority of the R1a in India doesn’t ultimately derive from the Pontic-Caspian steppe in Eastern Europe.

    But otherwise things haven’t changed all that much since then. For instance, despite a whole heap of ancient DNA data being available from Eastern Europe and West Asia, there’s a widely accepted idea that the Early Bronze Age (EBA) Yamnaya culture formed on the Pontic-Caspian steppe as a result of migrations from what is now Iran.

    This is not true. It can’t be true, because it’s contradicted by all of the data. I’ve tried to explain this on several occasions, but generally to no avail.

    Yamnaya =/= Eastern Hunter-Gatherers + Iran Chalcolithic

    Another look at the genetic structure of Yamnaya

    Likely Yamnaya incursion(s) into Northwestern Iran

    Thus, the Yamnaya people and culture were indigenous to Eastern Europe, and basically formed as a result of the amalgamation of at least three different populations closely related to Eastern European Hunter-Gatherers (EHG), Caucasus Hunter-Gatherers (CHG), Early European Farmers (EEF) and Western European Hunter-Gatherers (WHG). They did not harbor any significant ancestry from what is now Iran; at least not from within any reasonable time frame.

    However, me communicating this fact has resulted in some rather strange and unsavory reactions from a number of individuals who appear to have a big emotional investment in this issue. They become frustrated and even angry when I try to explain to them that there’s no sense in looking for the genetic origins of Yamnaya in Iran, much like the people who argued with me when I tried to reason with them that R1a wasn’t native to India. Here’s an example from a recent blog post (for the full conversation scroll down to the comments here).

    Heh, here we go again with the accusations of bias, scientific impropriety and whatnot. Ironically, the poor chap just couldn’t comprehend that he never had an argument to begin with, quite obviously due to his own bias in regards to this topic. Well, at least he didn’t call me a racist.

    In a recent preprint, Wang et al. correctly characterized Yamnaya as, by and large, a mixture of populations closely related to EHG, CHG, EEF and WHG (see here), with no obvious input from what is now Iran. Sounds familiar, right?

    They also discovered that, during the Chalcolithic and Bronze Age, the Caucasus and nearby steppes were mainly home to three quite distinct populations: 1) Steppe groups, including Eneolithic steppe and Caucasus Yamnaya, 2) Caucasus groups, including Kura-Araxes and Maykop, and 3) Steppe Maykop, which they classified as part of 1. These populations were all separated by clear genetic and cultural borders, with significant and unambiguous mixture from the Caucasus cluster only in a couple of Steppe Maykop outliers and one Yamnaya outlier from what is now Ukraine.

    Clearly, this leaves no room for any migrations from what is now Iran to the steppe that would potentially give rise to Yamnaya. In other words, the main genetic ingredients for what was to become Yamnaya were already on the steppe well before Yamnaya, during the Eneolithic, and it’s quite likely that they were indigenous to the region.

    However, interestingly, Wang et al. did appear to try to save the link between Yamnaya and Iran by referring to the CHG-related ancestry in Yamnaya as „CHG/Iranian”. I’m not surprised because most of these authors are associated with the Max Planck Institute for the Science of Human History (MPI-SHH), which is currently pushing a proposal that the Proto-Indo-European (PIE) homeland was located in what is now Iran and surrounds (see here). So, obviously, they need to somehow show a relationship between Yamnaya and Iran, because Yamnaya and the closely related Corded Ware archaeological complex are generally seen as early Indo-European cultural horizons. Good luck with that.

    Actually, let me make it clear once and for all that I couldn’t care less where the very first Indo-European words were uttered. It’s just something that I find interesting. I rather doubt that this was within the borders of present-day Iran, and I explained in some detail why in a post almost two years ago (see here). But if someone manages to prove that the PIE homeland was indeed located partly or wholly within what is now Iran, that’s OK. I won’t be emotionally traumatized as a result.

    However, obviously, this will have to be done with the assumption in mind that Yamnaya and Corded Ware became Indo-European-speaking almost purely via linguistic transmission, with hardly any associated gene flow. It’s possible, I guess. But then there’s almost 200 years of scholarship based on linguistics and archaeological data that generally agrees in favor of the Pontic-Caspian steppe as the PIE homeland.

    On a related note, I also couldn’t care less whether the Aryan Invasion Theory (AIT) reflects what really happened during the Indo-Europeanization of South Asia, or if it’s more appropriate to call it the Aryan Migration Theory (AMT). I’ll accept whatever an objective analysis of all of the relevant data shows when we have enough of it to make an informed judgment.

    However, currently, I see nothing in the data that would prevent the AIT from being true. To me, the profound impact that the Bronze Age steppe peoples obviously had on South Asia, and especially on the Indo-European-speaking Indian upper castes, suggests that, overall, an invasion-like scenario is quite plausible. But I might be wrong, and so what if I am?

    See also…

    Yamnaya: home-grown

    Ahead of the pack

    Late PIE ground zero now obvious; location of PIE homeland still uncertain, but…

    Posted by Davidski at 4:06:00 AM

    Polubienie

    • Samuel Andrews said…
      I’m not sure David Reich & friends buy into the Iran thing either. They probably stand by it publically because it beecause it is the only theory that puts Steppe genesis into a schema that connects it with other ancient populations and sounds cool. „Iranian farmers moved into Steppe and India”, is nice and simple and is really interesting.

      Eventually, as more ancient DNA is collected from the Caucasus and Steppe, David Reich & friends will change their stance from Iranian farmers to ancient Caucasian people.
      June 16, 2018 at 7:53 AM

      Synome said…
      Most IE scholars don’t consider the Yamnnaya culture to be the ancestor of Anatolian IE in any case, most place the ancestor of all IE languages in the Sredny Stog era. So I don’t think it’s much of a big deal that the Yamanya=PIE hypothesis is possibly falsified.

      Gimbutas and Mallory place PIE in Sredny Stog.

      Anthony focuses on Yamnaya but specifically states that incursions into the Danube area by earlier PIE speakers in the 5th millennium may have given rise to Anatolian.

      Parpola says PIE is in Cucuteni Tripolye, and that Sredny Stog pastoralists immigrated and took over in the 5th millennium and these immigrants became the PIE speakers.

      The pendulum may have swung towards Yamnaya after the genetic studies came out that connected the Yamnaya Steppe component to IE cultures, but we now know that this component is older than Yamnaya and the archaeological theories always pointed earlier as well.
      June 16, 2018 at 4:37 PM

      epoch said…
      @Matt & andrew
      Some proponents of the Steppe hypothesis propose this: Sredni-Stog -> Novodanilovka -> Suvorovo -> Ezero -> Anatolians.

      Mathieson 2018 actually supports this, as it may have no Suvorovo (+/- 4400 BC) samples but it has a sample from the culture that immediately preceded it with steppe ancestry and it has a contemporary sample from an area just a 100 km west of the Suvorovo sample which has Y-DNA R1 and steppe ancestry. Ezero has steppe ancestry.

      Oddly enough Mathieson claims his paper makes a route through the Balkans less probable where I think it actually points to crucial evidence for it.
      June 16, 2018 at 11:31 PM

      epoch said…
      @andrew
      I think David Anthony stated that Suvorovo presented the oldest tumuli. They weren’t on the steppe though.
      June 16, 2018 at 11:53 PM

      Mark B. said…
      I just finished reading D. Reich’s new book. He says south of the Caucaus/Iran for proto-IE. He just drops it in at the end of a paragraph after pointing to the wheel/wagon cognates in IE. But he leaves out the biological terms that fit the Steppe and not Iran. I dunno – he’s the genetics expert, and he talks with all the other experts, but it’s hard for me to figure.
      June 18, 2018 at 11:09 AM

      Davidski said…
      @Jeremy Battle
      You sound insane. Yamnaya has no ancestry from Iran. It’s a mixture of Eneolithic steppe (native to the steppe) and Middle Neolithic European farmers. This should be clear even to a 12 year old when looking at the data from Wang et al.
      December 1, 2018 at 9:54 PM

      Polubienie

  3. Pingback: 202 Prosię, Przeć, Pchać, Pszenica i inne dowody na pierwotną oboczność Pra-Słowiańskich rdzeni 02 | SKRBH

  4. https://eurogenes.blogspot.com/2019/09/is-yamnaya-overrated.html

    Thursday, September 26, 2019

    Is Yamnaya overrated?

    Four years after the publication of the seminal ancient DNA paper Massive migration from the steppe is a source for Indo-European languages in Europe by Haak et al., we’re still waiting for some of its loose ends to be finally tied up with new samples. In particular…

    – if the men of the Corded Ware culture (CWC) were, by and large, derived from the population of the Yamnaya culture, then where are the Yamnaya samples with R1a-M417, the main CWC Y-haplogroup?

    – if the men of the Bell Beaker culture (BBC) were also, by and large, derived from the population of the Yamnaya culture, then where are the Yamnaya samples with R1b-P312, the main BBC Y-haplogroup?

    – and, most crucially, if R1b-L51, which includes R1b-P312, and is nowadays by far the most important Y-haplogroup in Western Europe, arrived there from the Pontic-Caspian steppe, then why hasn’t it yet appeared in any of the ancient DNA from this part of Eastern Europe or surrounds, except of course in samples that are too young to be relevant?

    I’m certainly not suggesting that, in hindsight, the said paper now looks fundamentally flawed. In fact, I’d say that it has aged remarkably well, especially considering how fast things are moving in the field of ancient genomics.

    But those loose ends really need tying up, one way or another. It’s now time.

    So someone out there, please, let us know finally if you have the relevant Yamnaya samples. And if you don’t, that’s OK too, just tell us what you do have. Indeed, it’d be nice know a few basic details about the thousands of samples that have been successfully sequenced in various labs and are waiting to be published. A lot of people would appreciate it.

    See also…

    Corded Ware as an offshoot of Hungarian Yamnaya (Anthony 2017)

    Hungarian Yamnaya > Bell Beakers?

    Posted by Davidski at 4:13:00 AM 654 comments:

    Labels: ancient DNA, Bell Beaker culture, Corded Ware Culture, Indo-European, Proto-Indo-European, R1a-M417, R1b-L51, R1b-M269, R1b-P312, R1b-U106, R1b-Z2103, Usatovo culture, Usatovo daggers, Western Europe, Yamna, Yamnaya

    Polubienie

    • Davidski said…

      There’s no R1a in Afanasievo or Yamnaya, and there won’t be, except maybe in some unusual samples. R1a is from a a different cultural group originally located west of Yamnaya.

      September 27, 2019 at 6:37 AM

      Davidski said…
      @music lover

      All of which establish that the Yamnaya from Samara are responsible for the spread of IE. There’s no unambiguous link between Yamnaya and IE. The main link is the Corded Ware culture, but if a direct relationship between Yamnaya and Corded Ware can’t be established, then Yamnaya can’t be IE.

      September 27, 2019 at 6:44 AM

      Blogger Gaska said…
      I don’t know if people have understood well the consequences of decoupling the Yamnaya culture from both the spread of the IE Language and the haplogroups R1b-L51 and R1a-M417. If we consider Yamnaya as a descendant of Repin (3.900-3.300 BC), Mikhaylovka (3.600-3.000 BC) and Kemi-Oba (3.700-2.200 BC), that means that these cultures would also be out of the game. And of course, the Maykop culture (3.700-3.000 BC) whose uniparental markers (at least the masculine ones) are not even related to the Yamnaya culture, has been absolutely ruled out.

      This leaves the old theory of Gimbutas practically reduced to ashes because remember that according to her;

      Wave I- Coexistence of Kurgan I and the Cucuteni–Trypillia culture. Repercussions of the migrations extend as far as the Balkans and along the Danube to the Vinča culture in Serbia and Lengyel culture in Hungary-NO intrussion of IE languages in Western/Northern Europe

      Wave II- Originating in the Maykop culture ???? FALSE and resulting in advances of „kurganized” hybrid cultures into northern Europe around 3000 BC (Globular Amphora culture, Baden culture, and ultimately Corded Ware culture)- FALSE because GAC and BADEN don’t even have a drop of steppe blood-FIRST intrusion of Indo-European languages into western and northern Europe.

      Wave III-Expansion of the Pit Grave culture beyond the steppes (3.000-2.800 BC), with the appearance of the characteristic pit graves as far as the areas of modern Romania, Bulgaria, eastern Hungary- We already know that Z2103 reached the Balkans, Hungary and Poland at its maximum expansion limit and that it does not exist in Western Europe then Z2013, neither is the dispersion factor of IE.

      What do we have left? the CWC, which was essentially a heterogeneous culture of the Stone Age, with at least a dozen regional variants, ideologically very different and technologically very far of the BB culture. If you add to this that the CWC is mostly R1a and the BBC is mostly R1b-P312, the linguistic connection between the two is an absolute fantasy.

      This is the obvious demonstration that we were not wrong when based on the genetic continuity of Iberia (R1b-P312/Df27) we said that it was absolutely impossible for BB culture to speak an IE language.
      September 27, 2019 at 8:21 AM

      Archi said…
      @Gaska
      This leaves the old theory of Gimbutas practically reduced to ashes because remember that according to her;

      The scheme of Gimbutas is only scheme of Gimbutas. The Kurgan theory was created by Childe, and his scheme was different than scheme of Gimbutas, and it is now supported by science. The role of Gimbutas is that it became a propaganda Kurgan theory.
      September 27, 2019 at 8:45 AM

      Archi said…
      @Gaska „In what sense is Childe”s scheme is now supported by science?”

      Child’s scheme is very simple – IE originate from the South Russian steppes from where they spread to Anatolia through the Balkans (Troy) and to the CWC from where they spread everywhere. The main marker of this distribution he saw battle-axes, and partly, ceramics; Gimbutas called it Kurgan theory, in that she saw the main marker, in the future, she built her fancy scheme stages that it was invented in continue many years.
      Childe denied belonging to the BBC to IE and IE was not elevated to the Yamnaya culture, he had the Yamnaya culture was one of the IE cultures in the steppe.
      September 27, 2019 at 10:44 AM

      Samuel Andrews said…
      I’ve been saying Yamnaya is overrated for a long time. EastPole & Andre have also been saying this for a long time. This logic behind our position is simple. Corded Ware is the big player not Yamnaya.

      Kurgan/Indo Euroepans lived in patrilineal ethnic groups. Culture correlates with ethnic group. Different Kurgan cultures carried different Y DNA.

      Almost all Yamnaya so far are R1b Z2103. Therefore, the Yamnaya culture/ethnic group was basically only R1b Z2103. They didn’t carry R1b L51 or R1a M417. Therefore, Yamnaya isn’t the ancestor of the Kurgan people who took over Europe in the 3rd millenium BC.

      If I remember correctly, at first Davidski dis agreed with this. He thought eventually R1a M417 would pop up in Yamnaya.
      September 27, 2019 at 12:18 PM

      Samuel Andrews said…
      Sredeny Stog in 4000 BC is confirmed to carry R1a M417. They are the ancestor of Corded Ware not Yamnaya.

      But where were Corded Ware’s ancestors living 3000-3500 BC? It is unknown. But, what is known is they weren’t living in Yamnaya territory. Maybe, in 3500-3000 BC R1a M417 was already living in Central Europe near Globular Amphora.

      In my opinon, Genome data from Corded Ware indicates Central Europe served as a launching pad for Corded Ware into the east, west, and north.

      The oldest Corded Ware sample in Baltic states are 100% Steppe. But, all later Baltic samples carry Globular ancestry meaning they arrived from Central Europe. Also, baltic BA, looks like a Corded Ware Germany/Poland+Baltic hunter gatherer mix. This again points to Central Europe as a „homeland” for Corded Ware.

      Corded Ware in Russia, which eventually became Sintashta, arrived from Central Europe. This is why Sintashta is identical to Corded Ware Germany/Poland.

      September 27, 2019 at 12:25 PM

      Polubienie

    • Davidski said…
      @music lover
      Poltavka outlier was a recent migrant from the west to Samara. This was obvious back in 2016.

      http://eurogenes.blogspot.com/2016/01/the-poltavka-outlier.html

      Clearly, this individual is closely related to Ukraine Eneolithic I6561, and you’ll see more examples of this R1a-rich population from other important pre-Yamnaya sites on the steppe far to the west of Samara.
      September 27, 2019 at 2:00 PM

      Matt said…
      @Ryan, with regard to later Corded Ware that is a fairly reasonable observation if meant that way, but I don’t know if I would extend it to suggesting that Sredny Stog II was a R1a-M417 population as such as of yet.

      We only have the one sample and the only other Eneolithic population (although really a shared cemetary) which we have represented at Khvalynsk seems to have some diversity, and EHG certainly bears a fairly high level of diversity (Ukraine N bears some diversity likewise, possibly structured by site), and then what we see later is the effect of non-equally distributed founder effects. It is possibly premature to think of „Sredny Stog = R1a-M417” at this point.

      (You can see this fairly vividly in Kivisild figure from his paper: https://imgur.com/a/QwBgY7v. Yamnaya Z2103 splits from Western European L11 at about 6.5kya, then the R1a represented by most Corded Ware samples, which did not leave descendents today, splits from those which did about 5.85kya. There are lots of founder effects going on at this time).
      September 27, 2019 at 3:27 PM

      Michał said…
      There is simply no way neither for Corded Ware alone nor for Yamnaya alone to have been PIE-speaking. All data indicate taht these were closely related populations speaking different Post-Late PIE dialects, so when looking for a hypothetical Late PIE source, we should direct our attention towards the pre-Yamnaya populations on the steppe, with Khvalynsk and Sredny Stog being the two best candidates for the moment.

      Both Anatolian and Tocharian are lacking the wheeled wagon vocubalary. The Tocharian and Anatolian words for „wheel” derive from a PIE lexeme (*h2werg-), which is different from the corresponding words attested in languages descending from Late PIE (where the word for wheel is derived from either *kwel- or *Hrotós). Also, Tocharian does not share the Late PIE-derived words for wagon, axle and thill, so the only Tocharian word indicating the shared vocabulary for wheeled vehicles is kokale/kukäl (chariot), showing analogy to a Greek word for wheel (kúklos), which, however, doesn’t seem to be enough to claim that Tocharian and Late PIE diverged only after 4000 BC. Thus, it seems almost certain that not only Archaic PIE (Proto-Indo-Hittite) but also Early PIE (ancestral to Tocharian and Late PIE) were spoken before 4000 BC, and most likely before 4500 BC.

      Corded Ware was associated mostly with R1a-M417 and likely ancestral to both the Balto-Slavic and Indo-Iranian speaking populations, while the Post-Late PIE dialect spoken in Yamnaya was associated with R1b-Z2103 and most likely ancestral to populations speaking Greek, Armenian and Albanian (plus Daco-Thracian, Mycenaean and Phrygian, when counting the extinct languages that are currently known to us).

      Another group of Post-Late PIE languages, including Italo-Celtic and possibly Germanic, seems to descend from a Post-Late PIE dialect spoken by the R1b-L51 people. As for now, it is hard to say how this group was related to Corded Ware and Yamnaya and when exactly their ancestors moved from Eastern to Central Europe. Also, it is not clear how and where that ancestral R1b-L51-rich population contributed to the emergence of the Bell Beaker culture and whether the R1b-U106 folks were still part of that group at that very time.
      September 28, 2019 at 5:16 AM

      Davidski said…
      @Michał

      I appreciate your insights, but things move quickly in this area, and you’re saying things that I would’ve said a year or two ago, but no longer.

      One of the problems with your assumptions is that Z2103 is found in steppe populations other than Yamnaya, and you’ll be seeing it pop up in many more pre- and post-Yamnaya samples. So how do you know that the language spoken by Yamnaya was ancestral to Greek or Albanian, when the Z2103 in Greeks and Albanians might be from other steppe or steppe-derived populations?

      And, of course, there’s no reason why Z2103 should be tied to the same language family in Yamnaya, Catacomb, Dereivka, Babino, Vucedol etc.

      As for the question of the origins of L51, P312 and U106, I’m guessing you’re aware of my view that they were somehow involved or caught up in the Corded Ware expansions, so if that pans out, then it will seriously leave Yamnaya out in the cold.
      September 28, 2019 at 5:37 AM

      Archi said…
      @Michał
      „Thus, it seems almost certain that not only Archaic PIE (Proto-Indo-Hittite) but also Early PIE (ancestral to Tocharian and Late PIE) were spoken before 4000 BC, and most likely before 4500 BC.”

      Both Tocharians and Anatolians knew the wheel and the cart, so they could only separated from the rest of the Indo-Europeans after these things had been invented. Well, that these words are they different from other Indo-Europeans and in other Indo-Europeans there are three words for wheel!

      Therefore they had diverged after 4000 BC.

      „Corded Ware was mostly associated with R1a-M417 and likely ancestral to both the Balto-Slavic and Indo-Iranian speaking populations, while the Post-Late PIE dialect spoken in the was associated with Yamnaya R1b-Z2103 and is most likely ancestral to populations speaking Greek, Armenian and Albanian (plus Daco-Thracian, Phrygian and Mycenaean, when counting the extinct languages that are currently known to us).”

      These peoples are associated with the Babino culture (and its derivatives) which took the place of Yamnaya-Catacomb cultures. The Babino (Multi-Cordoned Ware) culture comes from Corded Ware which captured the substrate Catacomb culture.
      September 28, 2019 at 5:54 AM

      Archi said…
      Mammoth_Hunter said…
      „@ archie Where are those carbon dates from Volga kurgans ? Names, Sites ? chop chop”pffff

      Oldest kurgan 4891–4694BC is placed in Tipki, north-west border of Stavrapolye and Kalmykiya. etc.
      September 29, 2019 at 3:46 PM

      Polubienie

  5. Witam!

    Dobrze, że tą notkę Davidskiego , pod właśnie tym swoim postem zlinkowałeś.

    Przeszacowali „możliwości” Jamowców, to i Davidski tłucze teraz w tych magików genetycznych, jak w bęben. I słusznie. Choć nie wszystko co było w Haak 2015 jest złe , to badanie dalej ma sens w odniesieniu do Sznurowców=PIE=PS! – którzy byli w przeważającej mierze R1a-M417.

    I prawie, na dzień dzisiejszy, 900 komentarzy jego notką, widać że trafił z tematem w sedno problemu ostatnich lat.
    Usiłowałem przez kilka dni śledzić tą dyskusję, w końcu odpuściłem ))

    Podobno szykują się jakieś rewelacje z Czech i Wsch. Europy tyczące R1b-L51 w połączeniu z KCS – czyżby sytuacja się odwróciła? Już nie szukają w Jamnej (by znaleźć R1a), lecz teraz w Sznurowej, by połączyć tych z R1b-L51 z R1a-Z645, a tym samym choć dowiązać R1b do języka PIE!
    pzdr

    Polubienie

    • (…) Już nie szukają w Jamnej (by znaleźć R1a), lecz teraz w Sznurowej, by połączyć tych z R1b-L51 z R1a-Z645, a tym samym choć dowiązać R1b do języka PIE! (…)

      Pełna zgoda! Wszystko się wykrzywiaczom różnej maści aryjskiej wywala na pysh! 🙂

      Polubione przez 1 osoba

          • „Dwóch mężczyzn w naszym zestawie danych (ber1 i poz81) należało do haplogrup chromosomu Y R1a (tabela 1; elektroniczny materiał uzupełniający, tabela S5), podobnie jak większość mężczyzn (16/24) z wcześniej opublikowanych kontekstów CWC (Viby in Szwecja, Ardu i Kunila w Estonii, Gyvakarai i Spiginas na Litwie, Bergrheinfeld i Esperstedt w Niemczech oraz Brandýsek w Czechach) [ 1 , 2 , 7 , 31 , 32 , 37], podczas gdy mniejsza część należała do linii R1b [3/24] lub I2a [3/24] (Tiefbrunn i Esperstedt w Niemczech, Pikutkowo i Łęki Małe w Polsce oraz Brandýsek w Czechach) [ 2 , 23 , 32 , 37 ]. Haplogrupy R1a nie znaleziono wśród neolitycznych populacji rolników ani w grupach łowców-zbieraczy w Europie Środkowej i Zachodniej, ale odnotowano ją we wschodnioeuropejskich grupach łowców-zbieraczy i grupach eneolitycznych [ 1 , 31 , 32 ]. Osoby ze stepu pontyjsko-kaspijskiego związane z kulturą Yamnaya noszą głównie haplotypy R1b, a nie R1a…”

            „Nadzorowane modelowanie domieszek sugeruje, że BAC może być grupą związaną z CWC o najniższym pochodzeniu związanym z YAM i większą liczbą przodków z europejskich grup neolitycznych ( ryc. 1 b ). W związku z tym modele, w których BAC jest domieszaną grupą między grupą CWC a dodatkowymi przodkami z grupy niosącej związane z przodkiem europejskie grupy neolityczne,..”

            „Dwa potencjalne scenariusze były spójne z danymi wyjaśniającymi pojawienie się BAC w Skandynawii: (i) bezpośrednia migracja grup CWC ze wschodniego Bałtyku lub (ii) migracja grup CWC z południowego regionu Morza Bałtyckiego mieszając się z grupami FBC w Skandynawii . Przyszłe badania archeogenetyczne mogłyby wypełnić luki geograficzne i chronologiczne poprzez włączenie większej liczby próbek, które powinny pomóc w rozróżnieniu scenariuszy.”

            Moim zdaniem, wygląda jakby z szli południa Bałtyku!:
            – najniższe pochodzenie „stepowe” (gdzieś je musieli zgubić)
            – oraz z badania „BAC zastępuje FBC w południowej części Skandynawii i wcześniej zakładano, że była adaptacją kulturową istniejących grup”

            ps. Ten postulat też mi się podoba:
            „Pochodzenie ze strony ojca u osób z BAC / CWC pozostaje enigmatyczne. Większość osobników z kontekstów CWC, które do tej pory badano genetycznie pod kątem chromosomu Y, należy do haplogrupy Y R1a, podczas gdy większość zsekwencjonowanych osobników z przypuszczalnej populacji źródłowej pasterzy stepowych Yamnaya należy do R1b [ 1 , 2 ]. R1a znaleziono w mezolicie i neolicie Ukrainy [ 1 , 31 , 32 ]. Otwiera to możliwość, że kompleksy Yamnaya i CWC mogły być zbudowane pod względem pochodzenia ojcowskiego – być może z powodu patrylinalnych systemów dziedziczenia w społeczeństwach [ 47 , 48] – oraz że badania genetyczne nie były jeszcze ukierunkowane na bezpośrednie źródła ekspansji w Europie Środkowej i Północnej.”

            Polubienie

            • (…) Otwiera to możliwość, że kompleksy Yamnaya i CWC mogły być zbudowane pod względem pochodzenia ojcowskiego – być może z powodu patrylinalnych systemów dziedziczenia w społeczeństwach [ 47 , 48] – oraz że badania genetyczne nie były jeszcze ukierunkowane na bezpośrednie źródła ekspansji w Europie Środkowej i Północnej.” (…)

              Bidulki odkryli grupy rodowe ale nie ukierunkowali badań tam gdzie ich nie ukierunkowali przez taki tyci, tyciutki przypadeczek, oczyfista… hahahahaha

              Polubione przez 1 osoba

        • z tego co z ostatniej dyskusji (u Dawidzkiego) wyniosłem, nie będzie pochodzenia Dzwonkowców od Yamnaya
          dodam jeszcze postulat badaczy z Uppsali: „oraz że badania genetyczne nie były jeszcze ukierunkowane na bezpośrednie źródła ekspansji w Europie Środkowej i Północne”

          Polubienie

          • (…) z tego co z ostatniej dyskusji (u Dawidzkiego) wyniosłem, nie będzie pochodzenia Dzwonkowców od Yamnaya (…)

            BŁOND!

            Zgodnie z nofoczestą nałką nażely fyfieść CWC R1a z R1b z Yamna. Czekam cudu mniemanego! Dawidski pewno nie lubi swoich tekstów o wyższości R1b Yamna, nad R1a CWC… hahahaha Jak on mógł tak długo pisać takie brednie, co?

            Polubienie

            • hihi – pożyjemy, zobaczymy! na wypadek, gdyby jednak na naszym podwórku np. histslov lub rudaweb zmienili swoje zapatrywania, to ja zobowiązuję się do napisania postu pt. np. „Koljat w Ojmiakonie”

              Polubienie

          • „z tego co z ostatniej dyskusji (u Dawidzkiego) wyniosłem, nie będzie pochodzenia Dzwonkowców od Yamnaya”

            To już widać z tych kilku obrazków z zalinkowanego wpisu ze stycznia tego roku.

            Ale rozmieszczenie współczesnych R1b sugeruje, że oni szli drogą na południe od Karpat, na pewno wychodzi, że są podgrupą CWC, co też można było domniemywać od samego początku gdy pojawiły się mapy zasięgi CWC i R1a, że na zachodzie europy, % udział R1a w współczesnej populacji jest zatrważająco niski, by byli oni nosicielami CWC.
            Argumentacja zawsze była jednak taka, że współczesnego zagęszczenia R1a nie ma co przenosić na czasy sprzed 4500 lat. A jednak okazała się błędną.

            Natomiast, że R1a do Skandynawii przyszło zza Bałtyku, było juz widać w tej pracy sprzed paru lat (nie pamiętam autora gdyż utraciłem moje małe archiwum) w której było samo R1a, a później zostało rozczytane na poszczególne kłady, gdzie był przypadek bezpośrednio ojcowskiego dla Z283, w dodatku ze starszym datowaniem niż najstarsze szwedzkie R1a.
            To już dawało wiele do myślenia,

            Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.